Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΑΛΚΙΝΟ ΤΕΙΧΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΧΩΡΙΖΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ (ΑΒΒΑΣ ΠΟΙΜΗΝ)

 


ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΑΛΚΙΝΟ ΤΕΙΧΟΣ
ΠΟΥ ΜΑΣ ΧΩΡΙΖΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ 
(ΑΒΒΑΣ ΠΟΙΜΗΝ)

Όποιος «έχει θέλημα» και δεν το καταπολεμά δια της υπακοής σε Πνευματικό πατέρα, ζει ζωή υπερήφανη, εγωιστική, ζει υπό την επήρεια του πονηρού πνεύματος και βασανίζεται. Οι άνθρωποι ταλαιπωρούνται και ταλαιπωρούν διότι δεν κόβουν το θέλημά τους ο ένας στον άλλο, κατά το «Υπακούετε αλλήλοις».

Αυτό, το θέλημα είναι σύμφωνα με τους Αγίους Πατέρες το χάλκινο τείχος, που μας χωρίζει από τον Θεό διότι μας εμποδίζει να κάνουμε το θέλημα του Θεού. Διαβάζουμε στο Γεροντικό: «Ο αββάς Ποιμήν είπε, ότι το θέλημα του ανθρώπου είναι τείχος χάλκινο ανάμεσα σ αυτόν και το Θεό, και πέτρα που (γυρίζει) και χτυπάει τον ίδιο (τον άνθρωπο). Αν λοιπόν το εγκαταλείψει, θα λέει κι αυτός (όπως ο προφήτης Δαβίδ): «Εν τω Θεώ μου υπερβήσομαι τείχος» (Ψαλμ. 17:30). 

Αν πάλι το δικαίωμα συνεργαστεί με το θέλημα, τότε ο άνθρωπος νικιέται»[1].

«Αιματηρός» αγώνας απαιτείται για την αποβολή του ιδίου θελήματος. «Η Πατερική πείρα χαρακτήρισε …τον αγώνα (του ανθρώπου) για την εκκοπή του ιδίου θελήματος, σαν μαρτύριο και σταυρό. Ο αγώνας αυτός αποτελεί βασικό στοιχείο της ορθόδοξης πνευματικότητας. Διότι όταν κανείς ικανοποιεί το θέλημά του, αρχικά απολαμβάνει την τέρψη της ηδονής, η οποία όμως είναι εφήμερη, παραπλανητική και καταλήγει γρήγορα σε απογοήτευση και πίκρα. Γι αυτό και η εκκοπή του θελήματος αξιολογείται περισσότερο από τη νηστεία και την προσευχή, οι οποίες χωρίς την υπακοή αυξάνουν τον εγωκεντρισμό και ενισχύουν τη φιλαυτία. Αυτός που επιμένει στο θέλημά του έχει μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό του και δεν μπορεί να γνωρίσει το θέλημα του Θεού»[2].

Όσοι δεν αρνούνται το θέλημά τους νοσούν από υπερηφάνεια και αυτοπεποίθηση.

«Ο υπερήφανος» γράφει ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, «δεν αναζητεί το θέλημα του Θεού , αλλά προτιμά να κατευθύνει ο ίδιος τη ζωή του (ενν. κάνοντας το θέλημά του). Και δεν καταλαβαίνει πως, χωρίς τον Θεό, δεν επαρκεί το λογικό του ανθρώπου για να τον καθοδηγεί. Κι εγώ, όταν ζούσα στον κόσμο προτού να γνωρίσω τον Κύριο και το Άγιο Πνεύμα , εστηριζόμουν στο λογικό μου. Όταν όμως γνώρισα με το Άγιο Πνεύμα τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, τον Υιό του Θεού, τότε παραδόθηκε η ψυχή μου στον Θεό και δέχομαι ο,τιδήποτε θλιβερό μου συμβεί και λέω : «Ο Κύριος με βλέπει … Τι να φοβηθώ;»Προηγουμένως όμως δεν μπορούσα να ζω κατ ‘ αυτόν τον τρόπο.

Για όποιον παραδόθηκε στο θέλημα του Θεού η ζωή γίνεται πολύ ευκολότερη, γιατί στις αρρώστιες, στη φτώχεια και στο διωγμό σκέφτεται: «Έτσι ευδόκησε ο Θεός και πρέπει να υπομείνω για τις αμαρτίες μου»[3] .

Ο πνευματικά υγιής άνθρωπος αφήνεται στον Θεό. Κάνει υπακοή και όλα του γίνονται όπως τα θέλει, διότι δεν θέλει τίποτα δικό του, αλλά πάντα αυτό που θέλει ο Θεός. Όποιος έχει θέλημα και επιθυμίες αυτός βασανίζεται και βασανίζει.

Ο Γέροντας Πορφύριος ήταν πολύ αυστηρός απέναντι στον άνθρωπο, που δεν ήθελε να κάνει υπακοή.

Χαρακτηριστικά έλεγε για κάποιον «ανυπότακτο υποτακτικό»: «Είχε έρθει ο … Τον κάλεσα, γιατί είπε ότι δεν πηγαίνει στην εκκλησία, διότι στην εκκλησία παθαίνει κακό, όταν αισθάνεται κλεισμένο χώρο και δεν μπορεί.

-Του λέω, τώρα τι είναι αυτό, βρε,! Εγώ θέλω να πας στην εκκλησία, να σηκωθείς πρωί για να έρθεις να φυτέψουμε τα δέντρα. Κι’ εσύ μου λες αυτό;

-Α μπα, λέει, δεν μπορώ.

Του λέω, άκου να σου πω, να ξέρεις ότι σ’ έχω αφήσει ελεύθερο, δεν σου μιλάω, αλλά αισθάνομαι και τύψεις, διότι εσύ, αντί να συμμορφωθείς πιο πολύ εγωιστής γίνεσαι, γιατί όπου θέλεις πηγαίνεις, όπου σου καπνίσει, και κάνεις και ο,τι θέλεις και έτσι ισχυροποιήθηκε το θέλημά σου και ζεις μέσα στο κακό πνεύμα και βασανίζεσαι. Εγώ, λέω, θ’ αρχίσω να εφαρμόζω κανόνες. Δεν έχεις διαβάσει περί υπακοής;

Λέει, έχω διαβάσει.

– Που διάβασες ;

– Στην Κλίμακα.

– Ε, δεν θυμάσαι τι λέει;

– Ε, λέει, θυμάμαι. Αλλά τώρα, έτσι που μου τα λες μ’ εκβιάζεις και δεν μπορώ εγώ.

– Εγώ, λέω σ’ εκβιάζω;

– Γιατί μου είπες ότι θα μου δίνεις τρία παξιμάδια την ημέρα να τρώγω και θα με διώξεις απ’ εδώ. Δεν είναι εκβιασμός;

– Όχι, είναι κανόνας αυτός, γέροντας είμαι, μπορώ να σου πω αυτό. Τι θέλεις εσύ, να σε πηγαίνουμε όπα όπα όπα; μη μου άπτου, και να λέμε, πρόσεχε μην το στενοχωρήσουμε το παιδί; Να μην το τραυματίσουμε, να μην του πούμε τίποτα και το πιάσουν τα νεύρα του, η μελαγχολία του; Τ’ αντιδραστικά του; Δηλαδή, να κοιτάζουμε εσένανε και να σε φοβούμαστε μήπως σου πούμε καμιά λέξη και στενοχωρηθείς. Αυτό είναι μεγάλος εγωισμός, του λέω. Τι μου κουβεντιάζεις;

-Μ’ εκβιάζεις μου λέει.

-Πως σ’ εκβιάζω;

-Να που μου λες αυτά.

-Δεν είμαι πνευματικός σου; Δεν έρχεσαι εδώ, δεν εξομολογείσαι, δεν σου διαβάζω ευχή και πηγαίνεις και μεταλαβαίνεις; Δεν έχω υποχρέωση να σου πω έτσι; Τι θα πει σ’ εκβιάζω; Πρέπει να μάθεις να υπακούεις, να ταπεινώνεσαι»[4].

Ο Γέροντας-Πνευματικός Πατέρας έχει υποχρέωση να κόβει το θέλημα του υποτακτικού-πνευματικού του παιδιού προκειμένου να τον βοηθήσει πνευματικά. Έτσι θεραπεύεται ο άνθρωπος διότι φεύγει ο εγωισμός, η φιλαυτία που είναι η ρίζα όλων των παθών.

Έτσι φεύγει και η κατάθλιψη.



Ιερομόναχος Σάββας Αγιορείτης

[1] Παύλου μοναχοῦ Εὐεργετινοῦ, Μικρός Εὐεργετινός, Κεφ. Νὰ μὴν ἀντιλέγουμε ἐριστικὰ, ἔκδ. Ἱ. Μ. Παρακλήτου, http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/gerontikon/mikros_eyergetinos.htm.
[2] π. Γεώργιος Κουγιουμτζόγλου, Λατρευτικὸ Ἐγχειρίδιο. Στοιχεῖα ἀγωγῆς
γιὰ τὴν τάξη καὶ τὴ λατρεία τῆς Ἐκκλησίας, ἐκδόσεις Συναξάρι, Θεσσαλονίκη 1998, http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/tributes/leitoyrgika/glossary.htm
[3] Ἀρχιμ. Σωφρονίου Σαχάρωφ, Ὁ Ἅγιος Σιλουανός, Τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί ἡ ἐλευθερία, σ.408.
[4] Συνομιλία γιά τήν κατάθλιψη, σελ. 17-18.

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Η ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΣΑΡΑΝΤΑΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥ ΣΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ

 
Κάποτε, ένας χριστιανός, ενώ έσκαβε με πολλούς μαζί σ’ ένα νταμάρι, έπεσε βράχος και τους καταπλάκωσε η στοά.

Η γυναίκα αυτού του χριστιανού, η κυρία Αργυρώ, έδωσε ό,τι είχε από το υστέρημά της σε έναν ιερέα να κάμη 40 Λειτουργίες για την ψυχή του άνδρα της σ’ ένα εξωκκλήσι κοντά στο μέρος όπου έγινε δυστύχημα, διότι επίστεψε ότι είναι νεκρός. Καθημερινά μάλιστα πήγαινε ένα πρόσφορο, ένα μπουκάλι με κρασί και μία λαμπάδα, σαν πτωχή που ήταν. Όταν έφθασε ο ιερέας στις 20 Λειτουργίες, ο διάβολος φθόνησε την ευλάβεια της κυρά Αργυρώς και αφού μετασχηματίστηκε σε έναν γνωστό της χωρικό, την συνάντησε το πρωί στον δρόμο και της είπε: – Ξέρεις; Ο παπάς δεν πήγε στην Εκκλησία γιατί είχε δουλειά βιαστική και γι’ αυτό μην κοπιάζεις. Αύριο πηγαίνεις την προσφορά σου. Αυτό της το έκαμε ο διάβολος τρεις φορές στο διάστημα των 40 Λειτουργιών.

Εν τω μεταξύ, έγινε μεγάλη προσπάθεια ν’ ανοίξουν στοά στο ορυχείο, για να μπορέσουν να βγάλουν τα πτώματα, τα οποία ήσαν πάρα πολλά. Ήσαν όλοι τους νεκροί. Είχαν ήδη περάσει 40 ημέρες. Σκάβοντας ακόμη πιο βαθειά, έφθασαν σ’ ένα μέρος, όπου άκουσαν μία φωνή! Ανθρωπινή φωνή που τους έλεγε: – Προσέξτε, ζω! Σκάψτε με προσοχή, γιατί επάνω μου είναι δύο πέτρες, μην πέσουν και με θανατώσουν.

Αυτοί θαύμασαν και πράγματι, σκάβοντας με πολλή προσοχή από τα πλάγια, βρήκαν τον άνθρωπο ζωντανό και το ανήγγειλαν χαρούμενοι στην γυναίκα του. Απορούσαν όλοι πώς αυτός ο άνθρωπος έζησε επί 40 ημέρες χωρίς τροφή και χωρίς νερό. Κι αυτός τους είπε: – Κάθε μέρα μου έδινε κάποιος – αοράτως, δεν ξέρω πώς – ένα ψωμί και ένα μικρό δοχείο με κρασί, ενώ μία λαμπάδα αναμμένη ήταν μπροστά μου, και έτσι έτρωγα. Εκτός από τρεις φορές, όπου δεν έφαγα τίποτε ούτε φως είδα και πικράθηκα πολύ, οδυρόμενος για τις αμαρτίες μου, γιατί νόμισα ότι έπαψε πλέον να με βοηθά αυτό το αόρατο χέρι του Θεού. Και ήμουν έτοιμος πλέον να πεθάνω από πείνα και δίψα. Κατόπιν, είδα και πάλι την αναμμένη λαμπάδα, και δίπλα το ψωμί και το κρασί, όπως και πριν, και εδόξασα τον Θεό που δεν με εγκατέλειψε μέχρι τέλους και έτσι επέζησα και σώθηκα θαυματουργικά.

Όλοι βέβαια δοξολόγησαν τον Θεό, διότι ήσαν χριστιανοί και έμειναν με την απορία του μεγάλου αυτού θαυμαστού γεγονότος. Αυτή, χριστιανοί μου, είναι η πίστις μας! Αυτή είναι η ορθοδοξία μας: Η Θεία Λειτουργία!

Διήγηση π.Στεφάνου Αναγνωστοπούλου


Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Ο Μητροπολίτης Αιγιαλείας και Καλαβρύτων Αμβρόσιος για αλλαγή φύλου

 
 

ΚΑΛΕΙ ΣΕ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΝ ΛΑΟ ΚΑΙ ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΛΕΙ ΠΕΝΘΙΜΕΣ ΚΑΜΠΑΝΟΚΡΟΥΣΙΕΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ



Λάβρος κατά του νέου νόμου για την κατοχύρωση της αλλαγής ταυτότητας φύλου εμφανίστηκε το Σάββατο (14/10/2017) ο Μητροπολίτης Αιγιαλείας και Καλαβρύτων Αμβρόσιος, ο οποίος καλεί πλέον σε εξέγερση τους πολίτες του Αιγίου.


Κατά τη διάρκεια σύναξης κληρικών στο Αίγιο, ο κ. Αμβρόσιος αποφάσισε τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων διαμαρτυρίας, ένα από τα οποία θα είναι και το πένθιμο χτύπημα στις καμπάνες των εκκλησιών για μία εβδομάδα, αρχής γενομένης από την Κυριακή (15/10/2017).


Στη σχετική ανακοίνωσή της, η Μητρόπολη Αιγιαλείας και Καλαβρύτων αναφέρει τα ακόλουθα:

«Παρόντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Αμβροσίου, πραγματοποιήθηκε στο Κέντρο Νεότητος 'Νέοι Ορίζοντες' σύναξη των κληρικών της Ιεράς Μητροπόλεως Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, όπου αποφασίστηκε η λήψη μέτρων διαμαρτυρίας με αφορμή το ψηφισθέν (πλέον) Νομοσχέδιο για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, το οποίο έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά ατυχών κυβερνητικών επιλογών που στόχο έχουν την αποδόμηση της χριστιανικής πίστεως και την κατάρρευση των ηθικών κανόνων και ιδεωδών της Ελλάδας.

Αρχικά τον λόγο έλαβε ο σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αμβρόσιος ο οποίος, όπως εξήγησε, συγκάλεσε εκτάκτως την ιερατική αυτή σύναξη με σκοπό να μεταφέρει στους ιερείς την αγωνία και τον προβληματισμό του για το γεγονός ότι το τελευταίο διάστημα η Ορθοδοξία βρίσκεται υπό διωγμό στη χώρα μας.

«Δυστυχώς, η χριστιανική ηθική καταπατείται με νόμους, η Ελλάδα παύει να είναι χώρα πολιτισμού και γίνεται χώρα ασυδοσίας, ανηθικότητας και ανομίας.

Η κυβέρνηση, κοντά της και τα υπόλοιπα κόμματα, περνούν συνεχώς νομοσχέδια τα οποία είναι κόντρα στο θέλημα του Θεού», δήλωσε μεταξύ άλλων ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων και πρόσθεσε:

«Το μόνο που επιθυμώ είναι να μοιραστώ μαζί σας την αγωνία της ψυχής μου, ώστε αυτή την αγωνία να την μετατρέψουμε σε μια κίνηση διαμαρτυρίας.

Προτείνω, λοιπόν, να προβούμε, ως Μητρόπολις, σε μια δυναμική αντίδραση, όχι ότι με αυτόν τον τρόπο θα λύσουμε το πρόβλημα, αλλά θα ικανοποιήσουμε τη συνείδησή μας, πράττοντας το καθήκον μας.

Έτσι, ίσως να μπορέσουμε να παρασύρουμε και κάποιους άλλους ώστε να γίνει μια… εξέγερση και να μην περάσουν αμαχητί και σιωπηλά ό,τι προσπαθούν να περάσουν οι σημερινοί κυβερνώντες».

Το ψήφισμα

Έπειτα από την εισήγηση του Μητροπολίτη Αμβρόσιου, η Σύναξη των Ιερέων αποφάσισε ομόφωνα να εκδώσει το κάτωθι ψήφισμα διαμαρτυρίας:

«Οι κληρικοί της Ιεράς Μητροπόλεως Καλαβρύτων και Αιγιαλείας παρακολουθούμε με αγωνία και αγανάκτηση τις μεθοδεύσεις του κυβερνητικού σχήματος και του πολιτικού κόσμου γενικότερα διά την αποδόμηση της παραδοσιακής ελληνικής κοινωνίας, αναπόσπαστο κομμάτι της οποίας ιστορικά υπήρξε η Ορθόδοξη Εκκλησία.

Διαμαρτυρόμαστε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας για το αντιχριστιανικό και ανθελληνικό Νομοθέτημα, όπου δίνεται η δυνατότητα για τη 'νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου'.

Είναι εξωφρενική έμπνευση να αλλάζει κανείς το φύλο του με απλή αίτηση, σε λίγα λεπτά, πράγμα που είναι αντίθετο από εκείνο που χάρισε ο Θεός στους ανθρώπους και μάλιστα όταν γίνεται από την εφηβική ηλικία, την πιο ευαίσθητη ηλικία για το μέλλον κάθε εφήβου.

Έτσι πλέον δημιουργείται αναστάτωση και σύγχυση με την τόσο επιπόλαιη θεσμοθέτηση Νόμου, ο οποίος έρχεται σε αντίθεση με την φυσιολογία, οντολογία και βιολογία του ανθρώπου και που οδηγεί στο βδελυρό αμάρτημα της ομοφυλοφιλίας.

Μετά το 'σύμφωνο συμβίωσης' για τα ετερόφυλα και ομόφυλα ζευγάρια, την καθιέρωση της θεματικής εβδομάδος περί 'εμφύλων ταυτοτήτων', αφιερωμένη στην κάθε είδους κτηνώδη διαστροφή, τώρα πλέον με μια απλή αίτηση μπορεί κάποιος να δηλώνει το επιθυμητό φύλο.

Μπροστά σ’ αυτή την αντιχριστιανική και βιολογική τραγωδία:

Ζητούμε την άμεση απόσυρση του Νόμου που αφορά την αλλαγή φύλου στους δεκαπεντάχρονους με βάση την κάτωθι τεκμηρίωση της Παιδοψυχιατρικής Εταιρείας Ελλάδος - Ένωση Ψυχιάτρων Παιδιών και Εφήβων: 'Σύμφωνα με την Επιστήμη και το Δίκαιο ο ανήλικος κάτω των 18 ετών έχει περιορισμένο ποινικό καταλογισμό και περιορισμένη ικανότητα να ελέγχει τις υποθέσεις του, διότι θεωρείται ότι δεν έχει ακόμα την ωριμότητα να αποφασίζει ως ενήλικος.

Ειδικά, μέχρι την ηλικία των 15 ετών, στο μεν αστικό δίκαιο το μόνο που μπορεί να πράξει, όμως με την συναίνεση των προσώπων που έχουν την επιμέλειά του, είναι να εργαστεί και να διαθέσει ελεύθερα τον μισθό του, στο δε ποινικό δίκαιο, ο ανήλικος που έχει συμπληρώσει το 15ο έτος της ηλικίας του περιορίζεται σε ειδικό Κατάστημα Κράτησης, μόνο αν τελέσει ιδιαίτερα σοβαρό αδίκημα, όπως φόνο ή απόπειρα φόνου και όμοια βαριά αδικήματα.

Εφ’ όσον, λοιπόν το δίκαιο αναγνωρίζει ότι ο ανήλικος δεν διαθέτει την ωριμότητα να αντιληφθεί την βαρύτητα των πράξεών του και να υποστεί τον ποινικό σωφρονισμό που προβλέπεται για τους ενηλίκους, πόσο μάλλον είναι ικανός να αντιληφθεί τον οριστικό του σεξουαλικό προσανατολισμό, όταν μάλιστα η επιστήμη δέχεται ότι αυτή η διεργασία είναι ρευστή έως και αρκετά μετά το 18ο έτος ηλικίας'.

Καλούμε όλους τους πολιτικούς της χώρας μας να ακυρώσουν το συγκεκριμένο Νόμο.

Καλούμε τους γονείς να αντισταθούν στην μεθοδευμένη διαστροφή των παιδιών μας σε συνεργασία με την Εκκλησία μας, η οποία διαφυλάσσει το ήθος και σέβεται την προσωπικότητα του κάθε ανθρώπου όπως την δημιούργησε ο Θεός.

Ως κατ’ εικόνα Θεού πλασμένοι, δεν έχουμε δικαίωμα στον γενετήσιο αυτοπροσδιορισμό, γιατί είναι πράξη εγωιστική και αποτελεί άρνηση του Δημιουργού μας Τριαδικού Θεού, ο οποίος μας έπλασε με τόση σοφία και χάρη.

Όποιος έχει 'δυσφορία για το φύλο' που του χάρισε ο Θεός πάσχει από ψυχική ασθένεια.

Δηλώνουμε απερίφραστα ότι η ομοφυλοφιλία δεν είναι 'διαφορετικότητα', αλλά είναι θανάσιμο αμάρτημα που επισύρει την οργή του Θεού.

Οδηγεί στην παράχρηση του σώματος και δημιουργείται ένα νέο είδος ανθρώπου, που δεν είναι άνθρωπος, αλλά υποχείριο της αμαρτίας και του διαβόλου.

Η Εκκλησία μας ως πνευματική Μητέρα, κι εμείς οι κληρικοί που αφουγκραζόμαστε τα υπαρξιακά προβλήματα των ανθρώπων, δηλώνουμε απερίφραστα ότι δεν μισούμε τον αμαρτωλό άνθρωπο αλλά την αμαρτία. Φοβόμαστε, όμως, ότι γρήγορα θα ψηφισθεί και άλλος νόμος για την τεκνοθεσία από τα ομόφυλα ζευγάρια.

Φτάνει πια!!! Ας μετανοήσουμε, κληρικοί και λαϊκοί, για τις υποχωρήσεις μας στην μεθοδευμένη απεμπόληση της ελληνοχριστιανικής παραδόσεως, της ιστορίας και της γλώσσας μας, που κατά τρόπο προκλητικό πολεμούνται από τη Μασονία και όλες τις σκοτεινές δυνάμεις.

Σκοπός τους να διαλύσουν τον οικογενειακό θεσμό που αποτελεί ύψιστο ιδανικό της πατρίδος μας και ανέδειξε Ήρωες και Αγίους.

Προσευχόμαστε στον Κύριό μας Ιησού Χριστό, τον αρχηγό της Πίστεώς μας, την Παναγία μας και όλους τους Αγίους της Εκκλησίας μας, να δώσουν δύναμη σε όλους μας, ώστε να διαφυλάξουμε τα ζώπυρα της Πίστεως και της Πατρίδος μας.

Αποφασίζουμε:
Α) Από την Κυριακή 15 Οκτωβρίου έως το Σάββατο 21 Οκτωβρίου να κτυπούν οι καμπάνες των Ιερών Ναών πένθιμα καθημερινά και περί ώρα 12.00 το μεσημέρι για τρία λεπτά.

Β) Να αναρτηθούν πανό διαμαρτυρίας σε κεντρικά σημεία της πόλεως του Αιγίου με ανάλογα συνθήματα.

Γ) Τη δημοσίευση του παρόντος ψηφίσματος και την αποστολή του στον Εξοχότατο Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας και στα Μέσα»

Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

Γόρτυνος Ιερεμίας για τον νόμο αλλαγής φύλου: Ντρέπομαι ως Έλληνας και αγανακτώ ως Ιεράρχης!

 

Γόρτυνος Ιερεμίας για τον νόμο αλλαγής φύλου:
Ντρέπομαι ως Έλληνας και αγανακτώ ως Ιεράρχης!


********************************************************************************
Ι.Μ. Γόρτυνος: Θέση για την νομοθέτηση που επιτρέπει την αλλαγή του αναγραφόμενου φύλου στις ταυτότητες από την ηλικία των 15 ετών πήρε ο Μητροπολίτης Γόρτυνος Ιερεμίας, ο οποίος τόνισε ότι ντρέπεται ως Έλληνας και αγανακτεί ως Ιεράρχης για τον συγκεκριμένο νόμο, τον οποίο χαρακτηρίζει ως "αίσχους και ντροπής".


Επιμέλεια: Αλέξανδρος Ελευθεριάδης-Βήμα Ορθοδοξίας

Αναλυτικά η τοποθέτησή του:

«Ντρέπομαι ως Έλληνας και αγανακτώ ως Ιεράρχης του ευσεβούς μάλιστα και ηρωικού λαού της Αρκαδίας και πονώ ως τέκνον ήρωος Αλβανικών ορέων, γιατί στην ένδοξη και αγιασμένη πατρίδα μας την Ελλάδα ψηφίστηκε πιά ένας νόμος περί αλλαγής φύλου, νόμος αίσχους και ντροπής. Αγωνιστήκαμε όσο μπορούσαμε, φωνάξαμε, βραχνιάσαμε φωνάζοντας, αλλά τίποτα δεν έγινε.

Όμως ο λαός μας, παρά τα αμαρτήματά του, είναι αγνός και φιλότιμος και αποστρέφεται την αισχρότητα και την ανηθικότητα. Πως λοιπόν οι άρχοντές μας έρχονται και επιβάλλουν έναν βρώμικο νόμο, αφού ο λαός μας εδήλωσε την αποστροφή του σ᾽ αυτόν; Δεν είναι αυτό δικτατορία; Για ένα τέτοιο νόμο, νόμο που προσβάλλει την υψηλή προσωπικότητα του ανθρώπου και την ίδια την φύση του, θα έπρεπε να γίνει δημοψήφισμα. Και από το δημοψήφισμα αυτό θα φαινόταν η χρηστότητα των Ελλήνων πολιτών, στους οποίους τώρα ετσιθελικά μερικοί αφεντάδες επέβαλαν πρόστυχο νόμο.

Το κακό, χριστιανοί μου, έγινε, ο νόμος ψηφίστηκε και με τοιούτους νόμους φαίνεται ότι και το ελληνικό κράτος συμπορεύεται και αυτό στην διαφθορά των άλλων εθνών. Έτσι φαίνεται, αλλά δεν θα είναι έτσι. Γιατί εμείς εδώ οι Αρκάδες, αλλά και όλοι σχεδόν οι Έλληνες πατριώτες μας, θα πορευόμαστε, σαν χριστιανοί, την οδό που χάραξε ο Χριστός με το άγιο Ευαγγέλιό του. Και θα πορευόμαστε ακόμη με τα ήθη, με τα οποία μεγαλούργησε και δοξάστηκε η φυλή μας. Γι᾽ αυτό, όχι μόνο δεν θα εφαρμοστεί ο νόμος αυτός στην αγιασμένη γωνιά της Αρκαδίας μας και στην πατρίδα μας όλη, αλλά εμείς οι ιερείς σας και όλοι σείς μαζί θα συνεχίσουμε να φωνάζουμε και να διαμαρτυρόμαστε και να αγανακτούμε για τον υπάρχοντα πιά αυτόν νόμο. Και εγώ ο επίσκοπός σας, χριστιανοί μου, θα μείνω πιστός στην υπόσχεση που σας έδωσα ότι δεν θα προσφέρω τιμή πολιτικού άρχοντος σε όσους ψήφισαν τον νόμο και επισκεφτούν τον τόπο μας.

Είμαστε, αδέλφια μου, σε χρόνια που η αμαρτία είναι στο προχωρημένο στάδιό της και ανέβηκε στον θρόνο και κυβερνά. Μη μας παραξενεύει λοιπόν το σατανικό φαινόμενο το ότι ψηφίστηκε από τους κρατούντες ο νόμος περί αλλαγής φύλου. Συμβαίνει αυτό που μου λέγουν οι παπούδες και οι γιαγιάδες του τόπου μας, ότι είμαστε σε χρόνια Αντιχρίστου. Ναί, ζούμε, αν όχι ακριβώς στα χρόνια Αντιχρίστου, ζούμε τα προδρομικά χρόνια του θηρίου του βιβλίου της Αποκαλύψεως με τα δέκα κέρατα και τα επτά κεφάλια. Αλλά, μη φοβάστε χριστιανοί! Η ίδια η Αποκάλυψη μας λέγει ότι την νίκη της μάχης δεν θα την έχει το επτακέφαλο θηρίο, αλλά το Αρνίον, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός και η αγία Του Εκκλησία.

Εμείς λοιπόν να είμαστε σταθεροί στην πίστη μας και την αγάπη μας στον Ιησού Χριστό, στις «Παρακλήσεις» μας και στους «Χαιρετισμούς» στην Παναγία Δέσποινά μας και την τιμή μας σε όλους τους Αγίους. Άσε, χριστιανέ, τον κόσμο με τους βρώμικους νόμους του και τα άνομα θεσπίσματά του. Όσο γι᾽ αυτούς που εψήφισαν τον νόμο αυτόν περί αλλαγής φύλου,για τον οποίον μιλάμε, εγώ ως Επίσκοπος του τόπου αυτού τους λέγω «ντροπή τους» και «αίσχος τους»!..Πολλές φορές αίσχος τους!… Αλλά, αφού τέλος πάντων «φαγώθηκαν» να τον ψηφίσουν, ας τον εφαρμόσουν οι ίδιοι πρώτοι στην οικογένειά τους και στα δικά τους παιδιά! Εμείς οι χριστιανοί Έλληνες, στην δική μας οικογένεια που λέγεται Ελλάδα, δεν θα τον εφαρμόσουμε.

Με τιμή και αγάπη σε όλους

† Ο Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ιερεμίας».

Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

Τα μυστικά μιας ευτυχισμένης εφηβείας Συμβουλές για γονείς* Στέφανου Χρ. Κουμαρόπουλος





Τα μυστικά μιας ευτυχισμένης εφηβείας

Συμβουλές για γονείς*

Στέφανου Χρ. Κουμαρόπουλος


Δρ. Συμβουλευτικής - Εκπαιδευτικού
Υπευθύνου Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων 
Δ΄ Δ.Δ.Ε. Αθήνας

* Εισήγηση σε Γονείς σε Εκδήλωση 
του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων 
του 1ου Γυμνασίου Ν. Σμύρνης
(25 Φεβρουαρίου 2008).



Ξεκινώντας την εισήγησή μου θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι παρόλο που όσα θα αναφέρω στη συνέχεια είναι προϊόν τόσο μακρόχρονης μελέτης όσο και εμπειρίας δεν διεκδικούν ούτε την απόλυτη αλήθεια ούτε το αλάθητο. Κάθε γονιός, κάθε έφηβος, κάθε οικογένεια είναι μοναδική-οί και γι’ αυτό δεν μπορούν όλα όσα θα αναφέρω στο αξιότιμο ακροατήριο να ισχύουν απολύτως. Άλλωστε εμείς της συμβουλευτικής δεν δίνουμε ρετσέτες, ούτε είναι σωστό. Παρακαλώ όσα ακούσετε σήμερα να τα εκλάβετε όχι ως γενικές αρχές αλλά ως βάση συζήτησης, προβληματισμού και αφορμή ψαξίματος για όλους μας.

Φέρνουμε οι γονείς τα παιδιά στον κόσμο. Τι χαρά, τι όμορφα που αισθανόμαστε όταν είναι μικρά. Βιαζόμαστε να μεγαλώσουν αλλά όταν έλθει αυτή η εφηβεία λέμε: «Τι καλά που ήταν όταν τα είχαμε μικρά»! Σκοπός της συνάντησης μας είναι να σας βοηθήσω να καταλάβετε ότι δεν είναι και τόσο δύσκολα τα πράγματα, ούτε όμως και απλά.

Το πρώτο που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι οι έφηβοι δεν είναι παιδιά και κυρίως ότι δεν είναι μόνο παιδιά μας. Ανήκουν στον κόσμο, ανήκουν στο μέλλον, ανήκουν στον εαυτό τους είναι αυτόνομες προσωπικότητες.



Χαλίλ Γκιμπράν – Για τα παιδιά (από το βιβλίο Ο κήπος του προφήτη)

Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου

είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη Ζωή.

Δημιουργούνται δια μέσου εσένα, αλλά όχι από σένα

κι αν και βρίσκονται μαζί σου, δε σου ανήκουν.



Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, αλλά όχι τις σκέψεις σου

αφού ιδέες έχουν δικές τους.

Μπορείς να δίνεις μία στέγη στο σώμα τους, αλλά όχι στις ψυχές τους

αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο

που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε και στα όνειρά σου.

Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις

αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα

αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω ούτε ακολουθεί το δρόμο του χθες.



· Προετοιμάζουμε τους εφήβους για τη διαμόρφωση ενός Προσωπικού Σχεδίου Ζωής. Φροντίζουμε αυτό το σχέδιο να μην είναι επηρεασμένο από δικές μας ανεκπλήρωτες επιθυμίες ή δικά μας όνειρα.

· Πολλές φορές χωρίς να το καταλάβουμε φορτώνουμε τα παιδιά μας με τα δικά μας όνειρα. Αυτά μπορεί να δημιουργήσουν τεράστια προβλήματα στο επαγγελματικό προσανατολισμό τους, στη επιλογή τρόπου ζωής, φίλων κ.α.

· Οι γονείς θα βοηθήσουμε τους νέους να σχεδιάσουν τα δικά τους όνειρα δεν χρειάζεται να τους δανείσουμε τα δικά μας.

· Ένας έφηβος που έχει προσωπικά σχέδια και φιλοδοξίες έχει μεγαλύτερες ψυχικές τους αντοχές για να αντιμετωπίζει το μαραθώνιο αγώνα του για να ολοκληρώσει την εκπαίδευσή του (μαθήματα σχολείου, ξένες γλώσσες, αθλητισμός, μουσικές σπουδές κ.α.).

· Ένα λάθος που κάναμε αλλά και κάνουμε οι περισσότεροι γονείς ακόμα είναι να νομίζουμε ότι με την επιτυχία των παιδιών σε ένα Πανεπιστήμιο ΑΕΙ ή ΤΕΙ έχουμε ολοκληρώσει την αποστολή μας. Πρέπει να το αναθεωρήσουμε.

· Οι έφηβοί μας είναι ξεχωριστές προσωπικότητες, που έχουν, όμως, ανάγκη καθοδήγησης, ορίων αλλά και κατανόησης και διαλόγου.

· Η ισορροπία ανάμεσα στην επιβολή ορίων και ευθυνών και την παροχή υπεύθυνης ελευθερίας από την πλευρά των γονιών στους εφήβους είναι μία δύσκολη εξίσωση όχι όμως και άλυτη.

· Μεγαλώνοντας εφήβους στον 21ο αιώνα δίνουμε προτεραιότητα στη σωματική αλλά ιδιαίτερα στην ψυχική τους υγεία. Αν θέλουμε πετυχημένους και ολοκληρωμένους νέους πρέπει να φροντίσουμε για την ψυχική τους ευεξία και την ψυχοσωματική τους υγεία. Είναι τα οχήματα για να πετύχουν στη ζωή.

· Για να μεγαλώσουμε ευτυχισμένα και επιτυχημένα παιδιά πρέπει να κρατήσουμε ένα μέτρο ανάμεσα στην υπερ-προστατευτικότατα και την αδιαφορία. Ούτε η συνεχής ενασχόληση και εποπτεία κάνουν καλό ούτε και η χωρίς προϋποθέσεις παροχές και οι χωρίς όρια ελευθερίες κάνουν καλό στους εφήβους. Οι έφηβοι θέλουν καθοδήγηση με αγάπη αλλά και με σεβασμό της προσωπικότητάς τους.

· Τέλειοι έφηβοι δεν υπάρχουν ούτε αλάθητοι γονείς. Τα παιδιά είναι ανθεκτικά στα δικά μας λάθη, αρκεί να μην είναι σοβαρά και να τα διορθώνουμε με πολλές θετικές συμβολές.

· Εκείνο που κυρίως απεχθάνονται οι έφηβοι είναι το κήρυγμα. Τα συνεχή πρέπει και μη χωρίς επιχειρήματα. Εμείς ως γονείς θα το κάνουμε το «το κήρυγμα» αλλά χαριτωμένα και με άλλον τρόπο πιο αποτελεσματικό. Με συζήτηση για συμπεριφορές ακόμη και με μία προμελετημένη σκηνή (π.χ. η αργοπορία).

· Να ενθαρρύνουμε τους εφήβους να αναλαμβάνουν ευθύνες από τώρα (ψώνια τόσο της οικογενείας όσο και δικά τους, πλύσιμο αυτοκινήτου, επισκευή κάποιων επίπλων, καθάρισμα του δωματίου τους αλλά και του σπιτιού, σιδέρωμα και άπλωμα των ρούχων, μαγείρεμα).

· Πολύ σημαντικό θέμα σ’ αυτή την ηλικία των παιδιών μας είναι η υποχώρηση του γονέα χωρίς θυμό από τη σχέση εξάρτησης που είχε το παιδί μαζί του. Ο γονιός πρέπει ψυχολογικά να δεχτεί την καινούρια πραγματικότητα. Να προετοιμαστεί για μια ενήλικη σχέση με τα παιδιά του. Κυρίως πρέπει να ετοιμαστεί με το σύντροφό του και άλλους φίλους του για το σύνδρομο «της άδειας φωλιάς» που κάνει δυστυχισμένους γονείς και ενήλικες νέους.

· Να αντιμετωπίσει ο γονιός την κρίση της μέσης ηλικίας, δημιουργικά ανακαλύπτοντας καινούρια ενδιαφέροντα (γυμναστήριο, χόμπι, κοινωνικές δραστηριότητες) αλλά είναι και ευκαιρία να ανακαλύψουμε εκ νέου και να τονώσουμε τη σχέση των δύο συζύγων. Αυτό θα κάνει πιο ευτυχισμένους και εμάς και τους εφήβους μας.

· Όταν κάτι δεν πάει καλά σ’ όλα αυτά δεν ντρέπονται οι γονείς των εφήβων να απευθυνθούν για συμβουλευτική βοήθεια σε φορείς αρωγής (συμβουλευτικούς σταθμούς, ψυχολόγους κ.ά.) όταν διαπιστώσουν ότι δεν μπορούν μόνοι τους να βγουν από κάποια αδιέξοδα. Η ψυχική-συναισθηματική επιβάρυνση των γονιών έχουν άμεση επίπτωση στην ψυχική ευεξία του εφήβου.

· Οι υπεύθυνοι γονείς κάνουν υπομονή σε περιπτώσεις διαζυγίου ή διενέξεων μεταξύ συζύγων. Δεν δηλητηριάζουν με τοξικά συναισθήματα τον ευάλωτο κόσμο των εφήβων. Αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους και υφίστανται τις συνέπειες. Οι έφηβοι δεν μπορούν να μετέχουν παρά σύμφωνα με τις δυνάμεις τους στα προβλήματα της οικογένειας. Δεν είναι ούτε οι ψυχολόγοι ούτε οι δικαστές των γονέων τους. Τους αγαπούν και τους δύο για αυτό που είναι.

· Και γι’ αυτό οφείλουν οι γονείς να προσέχουν τα λόγια τους προς τους εφήβους τους για τον άλλο γονέα σε περίπτωση διαζυγίου ή διενέξεων. Αν δεν πέτυχαν (και είναι μόνο δική τους ευθύνη) στο γάμο τους ας πετύχουν στο διαζύγιο. Κουβέντες όπως έχεις τα ελαττώματα της μητέρας σου ή του πατέρα σου δημιουργούν μεγάλα συναισθηματικά προβλήματα στους εφήβους.

· Οι γονείς πρέπει να ενθαρρύνουν τα παιδιά τους να συζητούν το πρόβλημά τους και με άλλους είτε έμπιστους συνομηλίκους είτε σημαντικούς ενήλικες (καθηγητές, συγγενικό πρόσωπο). Το σύνθημα είναι: «το να μιλάς σε ελευθερώνει».

· Ο υγιής γονιός φροντίζει να καλλιεργεί το πνεύμα του έχει πνευματικές αναζητήσεις, αξίες, πίστη, ιδανικά. Αποφεύγει όμως τους φανατισμούς και τις ακρότητες. Παράλληλα φροντίζει το σώμα του (υγεία, γυμναστήριο κ.α.). Έτσι γίνονται παράδειγμα προ μίμηση για τα παιδιά τους.

· Οι ευτυχισμένοι γονείς φροντίζουν και να διασκεδάζουν, να παίζουν κυρίως όμως ψυχαγωγούνται τόσο με τα παιδιά τους όσο και με άλλους συνομηλίκους τους. Μαθαίνουν να μετατρέπουν σε παιχνίδι όλα όσα κάνουν.

· Ευτυχισμένοι γονείς φροντίζουν να έχουν ποιοτικές και ήπιες απολαύσεις και αποφεύγουν τα επικίνδυνα (γρήγορη οδήγηση, βία, παραβατικότητα) και τους κάθε είδους εθισμούς (κάπνισμα, ποτό, ουσίες, κ.ά.) Αν έχουν κάποιες εξαρτήσεις κάνουν αγώνα για να τις κόψουν.

· Οι ευτυχισμένοι γονείς χρησιμοποιούν, τα ΜΜΕ, την τηλεόραση, τις εφημερίδες και τα περιοδικά, τον Η/Υ, το διαδίκτυο, αλλά δεν είναι «κολλημένοι με αυτά. Προτιμούν δημιουργικούς τρόπους ψυχαγωγίας αλλά και την επαφή με τη φύση. Έτσι δίνουν και το καλό παράδειγμα.

· Οι ευτυχισμένοι γονείς κάνουν καλή παρέα και έχουν φίλους. Μοιράζονται μαζί τους στιγμές χαράς, διασκέδασης αλλά και τις κοινές τους ανησυχίες και «ανοίγονται» για τα θέματα που τους απασχολούν.

· Οι ευτυχισμένοι γονείς μετατρέπουν τις αποτυχίες, τις ανησυχίες και την ντροπή τους σε πρωτοβουλίες υπεύθυνες γι’ αυτούς και τα παιδιά τους.

· Οι ευτυχισμένοι γονείς υπερασπίζονται τον εαυτό τους και δεν αφήνουν τους άλλους να τους κακοποιούν λεκτικά ή σωματικά. Πόσο μάλλον τα παιδιά τους, τα οποία και υπερασπίζονται με κάθε τρόπο (χωρίς ακρότητες).

· Οι ευτυχισμένοι γονείς εργάζονται με μέτρο και χωρίς ακρότητες. Φροντίζουν πάντα να έχουν χρόνο για τους ίδιους και την οικογένεια.

Οι ευτυχισμένοι γονείς λένε στα παιδιά τους ότι η εφηβεία είναι η ηλικία της χαράς και της απόλαυσης και το Σχολείο ο τόπος που πρέπει να συνδυάζεται με τα αισθήματα αυτά. Δεν αφήνουν το άγχος των βαθμών και τις πολλές δραστηριότητες να βυθίσουν τα παιδιά τους σε μελαγχολία. («Τι όφελος ένας έφηβος να έχει σαρώσει τα αριστεία, να έχει όλα τα πτυχία μέχρι και proficiency, να είναι πρωταθλητής να μπει με υποτροφία στο Πανεπιστήμιο όμως να είναι ψυχικά επιβαρυμένος;»)

 

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Αλλαγή φύλου στα 15. Η ανοιχτή επιστολή του Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας Κοσμά

 


Η ανοιχτή επιστολή του Μητροπολίτη:




Θέμα: Περί του Σχεδίου Νόμου «Νομική Αναγνώριση της Ταυτότητας Φύλου- Εθνικός Μηχανισμός Παρακολούθησης και Αξιολόγησης του Σχεδίου Δράσης για τα Δικαιώματα του Παιδιού», του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Αξιότιμοι κ. κ. Βουλευταί,
Από δημοσιεύματα πληροφορηθήκαμε ότι κατατέθηκε πλέον στη Βουλή νομοσχέδιο για την αλλαγή φύλου με μία απλή αίτησι (protothema.gr 18-9-2017 /- iefimerida.gr 18-09 /- inewsgr.com /- Newsroom, CNN Greece).

Είναι δυνατόν τέτοια νομοσχέδια να ψηφίζωνται σε αυτήν την μαρτυρική πατρίδα των αγίων και των ηρώων;
Προάγετε νομοσχέδιο που αρνείται το Δημιουργό Τριαδικό Θεό και Τον βλασφημεί, αρνείται τη φύσι, υποβιβάζει την ψυχοσωματική οντότητα του ανθρώπου, φέρει σωματική και ψυχική διαταραχή στην εικόνα του Θεού, καλλιεργεί την διαστροφή και εμποδίζει την πορεία του ανθρώπου προς τον αγιασμό του και την κατά χάριν θέωσί του.
Απευθύνομαι σε Σας, τους εκπροσώπους του γενναίου και ηρωικού λαού της Αιτωλίας και Ακαρνανίας, και ως πνευματικός πατέρας του, Σας παρακαλώ να ζητήσετε την ματαίωσι της ψηφίσεως του επαισχύντου αυτού νομοσχεδίου.

Σας εκτιμώ και γνωρίζω ότι επανειλημμένως εκφρασθήκατε υπέρ των αξιών και των ιδανικών της Ορθοδοξίας και της Πατρίδος μας.
Είναι καιρός, τώρα εμπράκτως, να προασπίσετε την αξία και την τιμή της προσωπικότητος του ανθρώπου. Είναι ώρα να διασώσετε την σωματική και την ψυχική υγεία του λαού μας.

Τρίζουν τα κόκκαλα των αγίων και των ηρώων της Αιτωλίας και Ακαρνανίας. Κλαίει ο Άγιος Κοσμάς, ο μεγάλος ελευθερωτής της Ελλάδος, θλίβεται ο μεγάλος διδάσκαλος του Γένους μας, όσιος Ευγένιος ο Αιτωλός, και όλοι οι τοπικοί μας Άγιοι.

Περιμένω την ηρωική φωνή σας για να πληροφορήσω τον αγνό λαό μας, τους ηλιοκαμμένους λεβέντες γονείς, πατέρες και μητέρες, αλλά και τους εκλεκτούς νέους και νέες μας, που ζητούν πρότυπα, Ελληνες ηγέτες, οι οποίοι θα σώσουν την Πατρίδα και τους Έλληνες.

Μετ’ ευχών πατρικών,
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο Αιτωλίας και Ακαρνανίας Κοσμάς

Κοιν. 

1) Ιεράν Σύνοδον της Εκκλησίας της Ελλάδος.
2) Τοπικήν Αυτοδιοίκησιν και Πολιτευτές.
3) Συλλόγους Εκπαιδευτικών των Σχολείων της Ι. Μητροπόλεως.
4) Συλλόγους Γονέων και Κηδεμόνων των Μαθητών.
5) Μέσα Μαζικής Ενημερώσεως Εντύπου και Ηλεκτρ. Τύπου.
6) Χριστεπώνυμον Πλήρωμα της καθ’ ημάς Ιεράς Μητροπόλεως.

Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

Η ΜΕΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

 
 
«Ο άγιος Ιωάννης υπήρξε από τους δώδεκα μαθητές του Κυρίου Ιησού Χριστού, ανήκοντας μάλιστα στον στενότερο κύκλο αυτών, μαζί με τον αδελφό του Ιάκωβο και τον απόστολο Πέτρο.

Κλήθηκε από τον Κύριο να Τον ακολουθήσει, όταν Εκείνος βρήκε τον Ιωάννη μαζί με τον αδελφό του Ιάκωβο και το άλλο ζεύγος αδελφών, Σίμωνα και Ανδρέα, να είναι απογοητευμένοι, που ως ψαράδες στη λίμνη Γεννησαρέτ, «δι’ όλης της νυκτός κοπιάσαντες ουδέν έλαβον» και τους προέτρεψε να δοκιμάσουν και πάλι, κάτι που τους απέφερε πλήθος ιχθύων. Από τότε ο άγιος Ιωάννης ακολούθησε τον Κύριο, μέχρι το τέλος της ζωής Του, κι ήταν μάλιστα ο μόνος που με αφοβία Τον ακολούθησε και κατά την ώρα του μαρτυρίου Του, όπως παρευρέθηκε και κάτω από τον Σταυρό.

Μετά την Πεντηκοστή και τη λήψη του αγίου Πνεύματος, κήρυξε μαζί με τον απόστολο Πέτρο στα Ιεροσόλυμα, επιτελώντας πολλά θαύματα και μεταστρέφοντας πολλούς στην πίστη, κι αργότερα του έλαχε να αναλάβει την ευθύνη ευαγγελισμού των ειδωλολατρών στη Μικρά Ασία, με κέντρο την Έφεσο. Κι εκεί μετέστρεψε πολλούς στην πίστη του Χριστού, μέχρις ότου ορισμένοι Εφέσιοι, μην αντέχοντας τη δράση του, κατάφεραν με κατηγορίες στον αυτοκράτορα Δομιτιανό να εξοριστεί στη νήσο Πάτμο, όπου ξεκίνησε καινούργια δράση. Ο Θεός τού παρουσίασε πολλές ευκαιρίες, κι ο άγιος Ιωάννης κήρυξε και θαυματούργησε, μέχρις ότου με την αλλαγή του αυτοκράτορα επέστρεψε στην Έφεσο, αφήνοντας απαρηγόρητους τους Πατμίους. Εκεί στην Πάτμο, ημέρα Κυριακή, σε σπήλαιο, του δόθηκε να δει φοβερά οράματα περί της πορείας του κόσμου, τα οποία και υπαγόρευσε στον μαθητή του Πρόχορο, δημιουργώντας έτσι την Αποκάλυψη του Ιωάννη, το τελευταίο βιβλίο της Καινής Διαθήκης. Στην Έφεσο έζησε για αρκετά χρόνια ακόμη, κηρύσσοντας τον λόγο του Θεού, μέχρις ότου σε ηλικία 105 περίπου ετών άφησε ειρηνικά την τελευταία πνοή. Κατά την παράδοση, προγνώρισε τον θάνατό του, και παίρνοντας επτά από τους μαθητές του, βγήκε έξω από την πόλη, οπότε του έσκαψαν σε σχήμα σταυρού τον τάφο του, μπήκε μέσα και εκεί παρέδωσε το πνεύμα του.

Οι πιστοί Εφέσιοι μαθαίνοντας τα καθέκαστα, έσπευσαν να του δώσουν τον τελευταίο ασπασμό, αλλ’ όταν άνοιξαν τον τάφο του, είδαν με έκπληξη και συγκίνηση ότι το σκήνωμά του έλειπε, κατά αντιστοιχία με αυτό που συνέβη και στην Παναγία, γι’ αυτό και η Εκκλησία μας θεώρησε ότι και εκείνος μεταστάθηκε, πριν τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, εν σώματι στους ουρανούς. Ο άγιος Ιωάννης ήταν και συγγενής του Κυρίου μας, θεωρούμενος ανιψιός του, αφού ήταν μαζί με τον άγιο Ιάκωβο υιός της κόρης του μνήστορος Ιωσήφ, μυροφόρου Σαλώμης».
 
 

Ο άγιος Ιωάννης είναι ο πρώτος θεολόγος της Εκκλησίας μας. Αυτός άλλωστε είναι ο κατεξοχήν χαρακτηρισμός του: Ιωάννης ο θεολόγος. Άλλοι που τιμήθηκαν από την Εκκλησία μας με τον τίτλο αυτόν είναι ο άγιος Γρηγόριος ο θεολόγος και ο άγιος Συμεών ο νέος θεολόγος. Για την Εκκλησία μας λοιπόν ελάχιστοι έχουν αυτόν τον τίτλο, που σημαίνει ότι αφενός πρέπει να υπάρχουν ιδιαίτερες προϋποθέσεις για τον χαρακτηρισμό αυτό, αφετέρου δεν θεωρούνται θεολόγοι – παρά μόνον καταχρηστικά – όλοι εκείνοι που απέκτησαν ένα πτυχίο θεολογικής σχολής. Τι είναι εκείνο που απαιτείται για να είναι κάποιος θεολόγος, και μάλιστα τι έκανε την Εκκλησία να απονείμει τον τίτλο αυτό στον άγιο Ιωάννη; Και επιμένουμε στο σημείο αυτό, διότι η υμνολογία της Εκκλησίας κατεξοχήν στο σημείο αυτό επικεντρώνει την προσοχή της. «Ο Λόγος σε, θεολόγον αξίως ανέδειξε, την αυτού θεότητα, μυσταγωγήσας Πανάριστε, και την κατά άνθρωπον, οικονομίαν διδάξας την απόρρητον». Δηλαδή, ο Χριστός, ο Υιός και Λόγος του Θεού, σε ανέδειξε θεολόγο, Πανάριστε Ιωάννη, διότι σε οδήγησε στη μυστική γνώση της θεότητάς Του και σε δίδαξε το μυστήριο του σχεδίου Του, να έρθει ως άνθρωπος στον κόσμο. Με άλλα λόγια, θεολόγος είναι εκείνος που από τον ίδιο τον Θεό μυείται στη γνώση Εκείνου και στην εξαγγελία επομένως της στον κόσμο οικονομίας Του.

Το συγκινητικό με τους ύμνους της ακολουθίας του είναι ότι αποκαλύπτουν το πού και το πότε κυρίως μυήθηκε ο άγιος Ιωάννης στη γνώση του Θεού: στον Μυστικό Δείπνο, και μάλιστα την ώρα που ο απόστολος έπεσε στο στήθος του Κυρίου, ρωτώντας Τον «μήπως είμαι εγώ ο προδότης, Κύριε;» «Της σοφίας τω στήθει αναπεσών, και την γνώσιν του Λόγου καταμαθών, ενθέως εβρόντησας, Εν αρχή ην ο Λόγος». Ανέπεσες στο στήθος της σοφίας του Θεού, (του Χριστού) κι έμαθες καλά τη γνώση του θείου Λόγου, οπότε με θεϊκό τρόπο φώναξες με βροντερή φωνή: Εν αρχή ην ο Λόγος. Είναι γνωστό βεβαίως σε όλους ότι τη μυστική αυτή γνώση του Θεού, το χάρισμα της θεολογίας, αποτύπωσε ο άγιος Ιωάννης κυρίως στον Ευαγγέλιό Του, το πιο πνευματικό θεωρούμενο από όλα τα Ευαγγέλια και το τελευταίο βιβλίο που γράφηκε από εκείνον σε βαθύτατο γήρας, όπως βεβαίως και στα άλλα βιβλία που μας άφησε, τα οποία κατανύσσουν βαθύτατα την καρδιά μας, τις τρεις καθολικές λεγόμενες επιστολές του (Α΄, Β΄, Γ΄ Ιωάννου) και ασφαλώς τη Θεία Αποκάλυψή Του.

Ο άγιος Ιωάννης χαρακτηρίζεται όμως και «ηγαπημένος» μαθητής του Κυρίου, όπως και άφοβος και άτρομος. Πράγματι, έτσι χαρακτηρίζεται από το Ευαγγέλιό του, διότι αγάπησε με πάθος τον Κύριο, στην οποία αγάπη του ανταποκρίθηκε και Εκείνος. Διότι ενώ ο Χριστός αγαπά εξίσου τους πάντες, κατά την αναλογία της ανταπόκρισης των ανθρώπων, εισπράττουν αυτοί περισσότερο ή λιγότερο την αγάπη Του. Ήταν, όπως είπαμε, και ο πιο κοντινός Του μαθητής, ίσως γιατί ήταν και συγγενής Του, κάτι που το βλέπουμε και στη Σταυρική Του θυσία. Μόνος αυτός παρευρέθηκε μαζί με την Παναγία Μητέρα του Κυρίου στον Σταυρό, γι’ αυτό και Εκείνος, λίγο πριν παραθέσει το πνεύμα Του στον Θεό Πατέρα, είπε στη Μητέρα Του: «Γύναι, ιδού ο υιός σου», όπως και στον Ιωάννη: «Ιδού η Μήτηρ σου». Έκτοτε ο Ιωάννης όντως έλαβε την Παναγία στο σπίτι του, μέχρις ότου Εκείνη εκοιμήθη. Το ατρόμητο του χαρακτήρα του ήταν αποτέλεσμα της μεγάλης του αγάπης προς τον Κύριο – ο ίδιος γράφει: «η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον» – κάτι που το βλέπουμε και στο γεγονός ότι δεν εγκατέλειψε τον Κύριό του ούτε στιγμή, ήταν ο μόνος που Τον ακολούθησε και στην αυλή του αρχιερέα, την ώρα της ανακρίσεως, βρέθηκε κάτω από τον Σταυρό, όπως είπαμε, και όταν οι μαθητές έμαθαν από τις μυροφόρες για την Ανάσταση του Κυρίου, ήταν ο πρώτος που έτρεξε «τάχιον του Πέτρου», προκειμένου να δει «ιδίοις όμμασι» το συγκλονιστικό γεγονός.

Το ατρόμητο και γενναίο φρόνημα του αγίου καταγράφεται και σε περιστατικό, κατά το οποίο, όντας αυτός σε πολύ προχωρημένη ηλικία, δεν διστάζει, έστω και με κίνδυνο της ζωής του, να αναζητήσει έναν ληστή, που ο ίδιος τον είχε νεαρό μεταστρέψει στην πίστη, κάτι που το επέτυχε.


Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

ΟΤΑΝ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ


 
Πολλά από τα παιδιά που πάνε πρώτη φορά σχολείο, μπορεί να αρνηθούν να πάνε σχολείο. Η άρνηση αυτή είναι τόσο έντονη που φέρνει σε απελπισία γονείς και δασκάλους, γιατί δεν ξέρουν τι να κάνουν.

Μερικές φορές μάλιστα, οι γονείς αντιδρούν με έντονο θυμό σ’αυτή τη συμπεριφορά του παιδιού, αλλά γρήγορα διαπιστώνουν ότι μ’αυτή την αντίδραση, όχι μόνο δεν πετυχαίνουν τίποτα, αλλά μπορεί και να φέρουν τα αντίθετα αποτελέσματα, απ’αυτά που επιθυμούν.

Πώς εμφανίζεται;

Ένα μικρό παιδί μπορεί να κλαίει, να κάνει εμετούς και να παραπονιέται για πονοκεφάλους, πόνους στο στομάχι ή στην κοιλιά. Ακόμα, μπορεί να αρχίζει να βρέχεται τη νύχτα, να μωρουδίζει και να είναι πολύ προσκολλημένο στη μητέρα του, ή σε κάποιον άλλον ενήλικο μέσα στο σπίτι.

Ένα μεγαλύτερο παιδί μπορεί επίσης να έχει άγχος, να φοβάται υπερβολικά, να παραπονιέται ότι έχει πονοκεφάλους και ζαλάδες, και ότι δεν μπορεί να συγκεντρωθεί. Μερικές φορές το παιδί είναι θλιμμένο, δεν μπορεί να κοιμηθεί καλά κι έχει ανορεξία.

Μ’αυτά τα συμπτώματα, το παιδί εκδηλώνει έντονο άγχος. Αυτό μπορεί να συνδέεται με το φόβο του μήπως αποτύχει στο σχολείο, μήπως δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στις προσδοκίες των γονιών και των δασκάλων του.

Έτσι προτιμά να μην εγκαταλείψει την ασφάλεια του σπιτιού του. Πολύ συχνά, και οι ίδιοι οι γονείς –ιδίως η μητέρα – δυσκολεύονται να αποχωριστούν το παιδί τους.

Παιδιά που αρνούνται να πάνε στο σχολείο αναφέρουν καμιά φορά ότι τους πειράζουν οι συμμαθητές τους, ή ότι ο δάσκαλός τους είναι ιδιαίτερα αυστηρός, χωρίς αυτό απαραίτητα να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.


Τι μπορείτε να κάνετε;

Σε ένα μικρότερο παιδί:

Δείξτε στο παιδί ότι νοιάζεστε γι’αυτό
Βοηθήστε το να αποχωριστεί ευκολότερα τη μητέρα του, ενθαρρύνοντάς την να μένει λίγη ώρα για κάποιο χρονικό διάστημα, στο προαύλιο του σχολείου
Βοηθείστε το παιδί να νιώσει άνετα με τους συμμαθητές του, χρησιμοποιώντας το δυναμικό της ομάδας της τάξης, και φροντίστε να δημιουργήσει μια σχέση με κάποιο άλλο παιδί
Ενθαρρύνετε το παιδί να ενταχθεί στην ομάδα, χωρίς να το μειώνετε ή να το αποπαίρνετε
Το παιχνίδι με τα άλλα παιδιά θα το βοηθήσει να νιώσει πιο άνετα και θα αποκτήσει κάποια εμπιστοσύνη στον εαυτό το
Αν θελήσει να επικοινωνήσει με το σπίτι τηλεφωνικά, διευκολύνετέ το
Φροντίστε όσο κρατάει το πρόβλημα να μην είστε πολύ απαιτητικοί μαζί του, έχοντας υπόψιν σας, ότι είναι πιο σημαντικό να παραμείνει το παιδί στην τάξη, παρά να κάνει τα μαθήματά του
Μην το φορτώσετε με σχολικές υποχρεώσεις και μην έχετε απαιτήσεις για σχολική επίδοση
Αν το παιδί δεν έρθει σχολείο, φροντίστε, αν είναι δυνατόν, να επικοινωνήσετε μαζί του, εκδηλώνοντάς του το ενδιαφέρον σας. Ακόμα, μπορείτε να παροτρύνετε μερικούς συμμαθητές του να κάνουν το ίδιο.

Σε ένα μεγαλύτερο παιδί:

Προσπαθήστε να καταλάβετε, συζητώντας με το παιδί, τα αίτια που του προκαλούν ανησυχία, ή άγχος (π.χ. η αλλαγή του δασκάλου, κάποια αρρώστια στην οικογένεια, ο αποχωρισμός από ένα σημαντικό στη ζωή του παιδιού πρόσωπο).
Συζητήστε με τους γονείς του τις πιθανές αιτίες, κι εξηγήστε τους ότι:
δεν είναι ένδειξη αδιαφορίας, ή τεμπελιάς του παιδιού
Μια αλλαγή σχολείου –ιδίως σ’αυτήν τη φάση- δεν βοηθάει, γιατί το πρόβλημα μπορεί να εμφανιστεί και στο άλλο σχολείο
Η επιστροφή στο σχολείο μπορεί να γίνει σταδιακά (στην αρχή μπορεί να το συνοδεύει η μητέρα, ή και ο πατέρας, κι αργότερα κάποιο άλλο φιλικό πρόσωπο)
Ακόμα κι αν το παιδί απουσιάζει απ’ το σχολείο για αρκετό χρονικό διάστημα, ο πρωταρχικός στόχος είναι να επιστρέψει και να παραμείνει στο χώρο του σχολείου. Επομένως, η σχολική του επίδοση σ’αυτή τη φάση είναι δευτερεύουσας σημασίας.

Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

Η ΜΑΝΑ...

 



Σηκωνόταν κάθε πρωί και πριν κάνει οτιδήποτε άλλο κατευθυνόταν προς το προσκυνητάρι. Έκανε τον σταυρό της, αργά, ευλαβικά. Έπιανε με το δεξί της χέρι το μικρό ποτηράκι που χρησιμοποιούσε για καντήλι το έφερνε στο αριστερό της χέρι και ξανάκανε το σταυρό της.


Το άφηνε απαλά πάνω στο τραπέζι που βρισκόταν εκεί δίπλα, άνοιγε μια μικρή μπιζουτιέρα που μέσα αντί για χρυσαφικά είχε θυμίαμα, καρβουνάκια, φυτιλάκια. Πρόσθετε λίγο λάδι, άλλαζε το φυτιλάκι, το άναβε ψέλνοντας το «Άξιον εστίν», το τοπετούσε και πάλι στο κέντρο του προσκυνηταριού.

Το παλιό φυτιλάκι με την χαρτοπετσέτα δεν τα πετούσε στα σκουπίδια, είχε μια ειδική σακούλα, όταν γέμιζε την έπαιρνε και την έκαιγε σε μια άκρη της αυλής του σπιτιού της.

Κάθε μέρα ο γιος της την πετύχαινε σε κάποιο σημείο αλλαγής του φυτιλιού. Αυτός πήγαινε πάντα βιαστικά στο μπάνιο, να πλυθεί, να ντυθεί να πάει στην δουλειά.

Ο πατέρας του τους είχε αφήσει εδώ και χρόνια, μάλλον καλύτερα που έφυγε μιας και η καημένη του η μάνα τράβηξε πολλά από τα μεθύσια και τις ασωτίες του.

Την παρατηρούσε κάθε μέρα, κάθε πρωί να ψέλνει, να θυμιάζει το σπίτι, να τον αποχαιρετά με το θυμιατό στο χέρι, να τον σταυρώνει καθώς αυτός απομακρυνόταν. Και πάλι την έβλεπε να ανοίγει απαλά τις κουρτίνες του παραθύρου και να τον παρατηρεί καθώς έμπαινε στο αμάξι. Μετά και αυτή ντυνόταν και πήγαινε στο ναό να ακούσει την ισχνή φωνή του ιερέα να ψέλνει τον όρθο της ημέρας. Μέσα στο ναό καθόταν όρθια κάτω από την αγιογραφία της Αγίας Αικατερίνης.

Εκεί στο στασίδι ακουμπούσε λίγο, έκλεινε τα μάτια της και έλεγε την ευχή. Μόλις τελείωνε ο όρθος περίμενε τον πάτερ να πάρει την ευχή του. Έβαζε μετάνοια, φιλούσε το χέρι του και έφευγε.

Το απόγευμα καθώς γυρνούσε κουρασμένος από την δουλειά την έβρισκε είτε να κρατά το συναξάρι είτε το προσευχητάρι. Του έβαζε να φάει, δεν τον ρωτούσε πολλά, μόνο αν ήταν καλά, μόνο αν ήθελε κάτι και μπορούσε να το κάνει. Καθόταν μαζί του και τον έβλεπε να τρώει. Τον έβλεπε και χόρταινε και η ίδια, χαιρόταν όταν έτρωγε όλο το φαγητό στο πιάτο, μα χαιρόταν περισσότερο εάν ζητούσε κι άλλο. Αν σήκωνε τα μάτια του έβλεπε πάντα το χαμόγελό της. Σιωπηλή, ήρεμη, παρόν. Τελείωνε το φαγητό του. Έκανε τον σταυρό της. Σηκωνόντουσαν από το τραπέζι. Πήγαινε στο σαλόνι, άνοιγε την τηλεόραση, έβλεπε είδήσεις ή αθλητικά, μπορεί να τον έπερνε ο ύπνος εκεί. Κατα το βραδάκι, σηκωνόταν ντυνόνταν και καθώς άνοιγε την πόρτα έλεγε «μάνα, θα βγώ…». Η φωνή της ακουγόνταν πίσω από την κλειστή πόρτα του δωματίου της, έκαμε να τον προλάβει μα τις περισσότερες φορές τον λόγο της τον προλάβαινε ο ήχος της εξώπορτας «…να προσέχεις παιδί μου…».

Έμενε στην κλειστή εξώπορτα, όρθια, μόνη, σιωπηλή. Μετά από λίγο γυρνούσε στο δωμάτιό της. Δίπλα στο μονό κρεβάτι της είχε ένα μικρό χαλάκι. Σήκωνε απαλά την φούστα της, τα γονατά της ακουμπούσαν χάμο. Το βλέμμα της έμενε καρφωμένο σε μια εικόνα της Παναγίας που είχε στο κομοδίνο της. Δεν άκουγες τίποτα να βγαίνει από το στόμα της, δεν άκουγες φωνή, μα αν ήσουν παρόν θα έβλεπες τα μάτια της να γεμίζουν δάκρυα, να χαρακώνουν τα μάγουλά της, να κυλάνε στο λαιμό της και να χάνονται στην αλυσίδα του σταυρού της. Οι ώρες περνούσαν, δύο, τρεις και τέσσερις ώρες. Στα γόνατα. Στο μικρό αυτό χαλάκι, στην μικρή αυτή κάμαρα.

Ποτέ της δεν έκανε κύρηγμα στο γιο της. Ποτέ της δεν τον ρωτούσε που πήγαινε, με ποιους ήταν, τί έκανε. Την ανησυχία της την έκανε προσευχή.

Το κλειδί στην πόρτα ακουγόταν. Ήταν ο γιος της. Γύρισε. Έκανε τον σταυρό της. Ακουμπούσε το μέτωπό της χάμο και έμενε εκεί μέχρι ο γιος της να μπει στο δωμάτιό του. Αφού έπεφτε για ύπνο, έκανε αυτή να σηκωθεί. Μα κάποιες φορές ήταν τόσο δύσκολο. Τόση ώρα στα γόνατα δεν αισθανόταν πλέον τα πόδια της. Προσπαθούσε στηριζόμενη στο κρεβάτι της. Κάποιες φορές ίσα ίσα που κατάφερνε να ακουμπήσει το σώμα της στο στρώμα, κάποιες άλλες φορές έμενε χάμο απλώνοντας τα πόδια της περιμένοντας να κυκλοφορήσει και πάλι το αίμα.

Την επόμενη μέρα, η πόρτα του δωματίου του άνοιγε. Καθώς πήγαινε στο μπάνιο την έβλεπε και πάλι να αλλάζει το φυτιλάκι. Και αυτό γινόταν χρόνια. Πάντα διακριτική. Είχανε μεταξύ τους μια συνδέουσα απόσταση, μία σχέση σεβασμού, κατανόησης, αλληλοπεριχώρησης.

Ο καιρός περνούσε. Γνώρισε μια κοπέλα όμορφη, καλοσυνάτη, απλή. Την αγαπούσε πολύ ο γιος της, και αυτή την αγάπησε πολύ. Την έφερε και στο σπίτι. Της είπανε ότι έχουν σκοπό να παντρευτούν. Η μάνα του σηκώθηκε έκανε στο σταυρό της, «να ναι ευλογημένο παιδιά μου», είπε, έπεσα στα γόνατα, έπιασε τα χέρια της κοπέλας και τα φίλησε. Τα φίλησε και τα γέμισε δάκρυα, δάκρυα χαράς.

Πέρασαν μερικές ημέρες. Το πρόγραμμα στο σπίτι δεν άλλαξε. Μέχρι εκείνο το πρωινό.

Ξύπνησε, βγήκε από το δωμάτιό του μα δεν είδε την μάνα του. Κοντοστάθηκε. Έμεινε ακίνητος μερικά δευτερόλεπτα. Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα. Τα χείλη του ψέλλιζαν μια λέξη μα την επαναλάμβαναν αδύναμα, ψιθυριστά. Μα όσο πήγαινε η λέξη δυνάμωνε, μέχρι που η φωνή του έγινε κραυγή… «μάνα μου», έλεγε και ξανάλεγε, έτρεξε στη μικρή της κάμαρα. Άνοιξε την πόρτα. Την είδε γονατιστή πάνω στο μικρό χαλάκι. Ακίνητη, σιωπηλή, ήρεμη, χωρίς πνοή, με μάτια κλειστά, με το κομποσχοίνι στα χέρια της. Είχε γύρει και ακουμπούσε στο πλάι του κρεβατιού. Το μικρό πορτατίφ ήταν ακόμα αναμένο. Μπροστά της η εικονά της Παναγίας.

Γονάτισε δίπλα της. Σταμάτησε να φωνάζει. Σταμάτησε να κινείται κι αυτός. Και οι δυο πλέον ήταν γονατιστοί. Μάνα και γιος. Δίπλα δίπλα.

Μετά από μερικά λεπτά γύρισε, την είδε, της χάιδεψε τα μαλλιά, την πλησίασε και την ασπάστηκε στα μάτια της, σ’αυτά τα μάτια που ήταν ακόμα υγρά από τα δάκρυα της προσευχής της, της νήψης που βίωνε. Τα δικά του μάτια είχαν γίνει κόκκινα από την αλμύρα των δακρύων του. Η όψη του όμως ήταν ειρηνική, όπως της μάνας του.

Σηκώθηκε. Πήγε προς το προσκυνητάρι. Πήρε με το δεξί του χέρι το καντηλάκι. Άλλαξε το φυτιλάκι. Έκανε το σταυρό του.

Μετά ειδοποίησε τους συγγενείς…

Το μεγαλύτερο κήρυγμα είναι η ζωή μας.
Με παρρησία



(αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος)

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΚΟΥ ΣΤΟΝ ΤΙΜΙΟ ΣΤΑΥΡΟ




Οι Χριστιανοί έθαψαν τον ξύλινο σταυρό του Χριστού βαθιά στο χώμα για να μην τον βρουν οι ειδωλολάτρες και τον μολύνουν. Όταν έπειτα από καιρό επικράτησε ο Χριστιανισμός, η Αγία Ελένη αποφάσισε να βρει και να ξεθάψει τον Τίμιο Σταυρό και να τον στήσει μέσα στην Εκκλησία στα Ιεροσόλυμα για να τον προσκυνούν οι Χριστιανοί. Πήγε λοιπόν η ίδια στα Ιεροσόλυμα και ζήτησε να μάθει σε ποιο μέρος ήταν θαμμένος ο Σταυρός. Όμως κανένας Χριστιανός δεν ήξερε να της πει. Εκείνοι που πριν από πολλά χρόνια τον είχαν θάψει βαθιά στο χώμα, είχαν πια πεθάνει.


Έβαλε λοιπόν η Αγία Ελένη χιλιάδες εργάτες κι άρχισαν να σκάβουν όλα τα χωράφια εκεί γύρω. Ήταν σίγουρη πως θα ανακάλυπτε τον Σταυρό του Κυρίου. Κάποια μέρα, καθώς η Αγία Ελένη βάδιζε μέσα σ’ ένα χωράφι, πάτησε ένα χορτάρι και αμέσως μια γλυκιά μυρωδιά γέμισε τον αέρα. Η μυρωδιά προέρχονταν από το φυτό που πατούσε και αμέσως ζήτησε από τους εργάτες να σκάψουν ακριβώς εκεί. Ήταν, τελικά, το μέρος που ήταν θαμμένος ο Σταυρός. Το φυτό που αποτέλεσε σημείο αναφορά ονομάστηκε βασιλικός και έκτοτε κάθε χρόνο στις 14 Σεπτεμβρίου τιμάται αναλόγως. Την ημέρα του εορτασμού της υψώσεως του Σταυρού , λοιπόν,οι ιερείς μοιράζουν βασιλικό στους πιστούς, για να υπενθυμίσουν στους πιστούς τον τρόπο και το σημείο που βρέθηκε ο Σταυρός που μαρτύρησε ο Χριστός.

Με τον Αγιασμό και το βασιλικό της Υψώσεως του Σταυρού φτιάχνεται το προζύμι της νέας χρονιάς, που τα παλαιότερα χρόνια οι νοικοκυρές χρησιμοποιούσαν για να ζυμώσουν το ψωμί αλλά και τα πρόσφορα.
«Με τ΄Σταυρού τον αγιασμό κάμνε το προζύμ’ για ούλο το χρόνο» συμβούλευαν οι μητέρες τις θυγατέρες τους.

Το βασιλικό που έπαιρναν από τον ιερέα αρχικά τον χρησιμοποιούσαν για να σταυρώσουν το προζύμι και στην συνέχεια τον τοποθετούσαν μέσα σε ποτήρι με νερό ευελπιστώντας να βγάλει ρίζες για να τον ξαναφυτεύσουν.
Συνήθιζαν να λένε για το βασιλικό:



«Βασιλικός κι αν μαραθεί
Κι αν γείρουν τα κλωνιά του
Ρίξε νερό στη ρίζα του
Να’ ρθεί στα πρωτινά του».