Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Η αγράμματη γιαγιά που έφθασε στη Θέωση!

 
 

«Το 1963, λίγο μετά την αναχώρηση τού πατέρα για το Όρος, ανήμερα Μεγάλη Παρασκευή» είχε κοιμηθεί και ή μητέρα τού Γέροντα (Εφραίμ του Κατουνακιώτη) Αυτή η υπέροχη γυναίκα αφενός αξιώθηκε δύο μέρες προ τού θανάτου της να γίνει μεγαλόσχημη μοναχή με το όνομα Μαρία -παρακαλούσε την Παναγία μια ζωή γι’ αυτό- αφετέρου είχε έναν χαριτωμένο, οσιακό όντως θάνατο.

Γλυκιά και παρήγορη στους γύρω της ψυχή, όταν για λόγους καρδιακής πάθησης μπήκε στο Νοσοκομείο του Στρατού, εξέπληξε τους πάντες με την ευγενική της γλώσσα. Πήγαινε ο γιατρός να την επισκεφθεί: «Καλώς τον χρυσό μου τον γιατρό. Τι κάνετε; Πώς είσθε; ‘Η κυρία σας, τα παιδάκια σας Είναι καλά;» προλάβαινε και ρωτούσε με χάρη. «Μα, αυτή ή γιαγιά», έλεγαν θαυμάζοντας οι γιατροί «αντί να της δώσουμε θάρρος εμείς, αυτή εμψυχώνει και παρηγορεί εμάς».

Τον γιο της τον μικρό» τον αξιωματικό, τον αγαπούσε πολύ. Όταν πήγαινε να την επισκεφθεί, το διαισθανόταν και έλεγε τάχα εμπιστευτικά στην τότε αρραβωνιαστικιά και μετά σύζυγο του: «Έρχεται ο δικός σου». Και να σε λίγο ο αξιωματικός. Απορούσε ή κοπέλα, αν μία πεθερά μπορεί να λέει «ο δικός σου». Κι όμως μπορούσε.

Ο Γέροντας, Όταν έμαθε ότι μπήκε στο Νοσοκομείο, έστειλε ένα σχήμα και ένα πολυσταύρι στον αδελφό του και του έγραψε να την κάνουν μοναχή, «διότι δεν θα βγει από το Νοσοκομείο ζωντανή», βεβαίωνε. Διηγείται η κόρη της: «Όταν η μητέρα μας έγινε μεγαλόσχημη, στο Νοσοκομείο (σε όλη την ζωή της είχε την επιθυμία να γίνει μοναχή), ενώ τις άλλες ήμερες ήταν σιωπηλή (καθώς έλεγαν οι νοσοκόμες), την ήμερα και το βράδυ εκείνο συνεχώς μιλούσε! Εγώ κάθισα κοντά της όλη εκείνη τη νύχτα. Το πρόσωπο της έλαμπε, είχε γίνει φωτεινό μετά την κουρά της! Μιλούσε και κοίταζε προς τον ουρανό! «Τι λέγεις, μητέρα;» τη ρωτούσα, «τι βλέπεις;» «Τι να σου πω, παιδί μου, τι Όμορφα! Τι έβλεπα! Άλλα που βρίσκομαι;» Τότε συνερχόταν, και καταλάβαινε ότι ήταν στο Νοσοκομείο.

-Μετά μία εβδομάδα πού ήταν στο Νοσοκομείο, και ενώ ήταν καλά και θα έβγαινε, παρουσίασε έναν πυρετό υψηλό, ανεξήγητο. Ξημερώματα Μεγάλης Παρασκευής κοιμήθηκε. Ό θάνατος της ήταν ήσυχος, ειρηνικός. Ήρθε ή μοναχή πού την είχε αναλάβει κατά την κουρά και την έντυνε, δηλαδή την ετοίμαζε. Αμέσως αισθάνομαι έντονη ευωδία, άρρητη ευωδιά! Λέω τότε στη μοναχή: «Καλά, κι εσείς οι μοναχές βάζετε αρώματα;» «Όχι, κυρία Ελένη», άπαντα, «δεν βάζουμε αρώματα. Αυτό πού ευωδιάζει, εγώ το αισθάνθηκα αμέσως, την ώρα πού την άλλαζα. Βγαίνει από το σώμα της μητέρας σας. Περίμενα να το αισθανθείτε κι εσείς, γι’ αυτό δεν έλεγα τίποτε. Αυτό είναι σημάδι αγιότητος. Είναι σημάδι ότι σώθηκε η μητέρα σας». Μείναμε κατάπληκτοι!

-Ο ιερέας κατά την κηδεία θαύμαζε και έλεγε ότι πρόκειται περί άγιας ψυχής! Σαν ίδρωτας έβγαινε από το σώμα της μητέρας μύρο! Τα ρούχα μας, πού ήρθαν σε επαφή με το σώμα της μητέρας μας (την αγκαλιάζαμε και την φιλούσαμε), επί μιαν εβδομάδα ευωδίαζαν! Κατά την κηδεία, περισσότερο ευωδίαζε η μητέρα μας παρά ο επιτάφιος».

Και ο ίδιος ο Γέροντας ομολογούσε: «Ναι, έτσι έγινε, αφού έπεσα, τρόπον τινά, σε μνησικακία. Να, το εξομολογούμαι. Μία γυναίκα, λέω, χωριάτισσα, αγράμματη, που έφθασε! Όταν προσευχόμουν γι’ αυτήν, έπαιρνα* δεν έδινα! Πλημμύριζα από χάρη.

-Είδα σαν μια θεωρία, να πούμε. Πήγαινε ή μητέρα μου στον Χριστό: «Καλώς τη Μαρία, καλώς τη Μαρία». Χρόνια έχουμε εμείς εδώ, για να αποκτήσουμε αυτήν την κατάσταση.

-Πολλές φορές έβλεπα Ότι η μητέρα μου είναι ο γέρο-Ιωσήφ, και ο γερο-Ιωσήφ μητέρα μου. Ένα πράγμα και οι δύο… Είδα ότι είχαν με τον γερο-Ιωσήφ την ίδια πνευματική κατάσταση. Και πριν πεθάνει, και μετά τον θάνατο της, είχα πληροφορία, την ίδια πληροφορία: η μητέρα μας έφθασε σε υψηλά πνευματικά μέτρα. Πώς να το πεις τώρα. Νερώνεις το κρασί με το νερό ή το νερό με το κρασί, ένα θα γίνει. Έτσι κάπως. Ο γέρο-Ιωσήφ μητέρα μου, και ή μητέρα μου γέρο-Ιωσήφ ήτανε.

-Η μητέρα μου δεν είχε παράδειγμα, μονάχη της έκανε υπομονή στις θλίψεις. Και στο βιβλίο του γέρο-Ιωσήφ βλέπει κανείς την πολλή υπομονή πού έκανε στις θλίψεις. Για τον Ιώβ γράφει ο άγιος Χρυσόστομος ότι είχε και άλλες αρετές, άλλα για τη μεγάλη του υπομονή, το να μη γογγύζει, επαινέθηκε από τον Θεό».»

Από το βιβλίο: «Γεροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης», Εκδ . Ι . Ησυχαστηρίου «Αγιος Εφραίμ», Κατουνάκια Αγίου Ορος
.


Προϋπόθεσις της θεϊκής συγνώμης, η αληθινή νηστεία και, ο αληθινός θησαυρός – Ιερομ. Κοσμά Δοχειαρίτου.


«Γιατί, αν συγχωρήσετε τους ανθρώπους για τα παραπτώματά τους, θα σας συγχωρήσει κι εσάς ο ουράνιος Πατέρας σας. Αν όμως δεν συγχωρήσετε στους ανθρώπους τα παραπτώματά τους, ούτε κι ο Πατέρας σας θα συγχωρήσει τα δικά σας παραπτώματα».

Η αληθινή νηστεία.
(Ματθ. στ, 16-18).

«Όταν νηστεύετε, να μη γίνεστε σκυθρωποί, όπως οι υποκριτές, που παραμορφώνουν την όψη τους για να δείξουν στους ανθρώπους πως νηστεύουν. Σας βεβαιώνω πως έτσι έχουν κιόλας λάβει την ανταμοιβή τους. Εσύ, αντίθετα, όταν νηστεύεις, περιποιήσου τα μαλλιά σου και νίψε το πρόσωπό σου, για να μη φανεί στους ανθρώπους η νηστεία σου, αλλά στον Πατέρα σου, που βλέπει τις κρυφές πράξεις˙ και ο Πατέρας σου, που βλέπει τις κρυφές πράξεις, θα σου το ανταποδώσει φανερά».121

ΣΧΟΛΙΑ.

(121) Η ηλικία της νηστείας.

Η ηλικία της νηστείας, εμφανίζεται πρώτον εις τον Αδάμ και την Εύαν ως εντολή του Θεού 5-6 χιλιάδες χρόνια προ Χριστού. Εμφανίζεται εις τον Μωϋσήν 1500 χρόνια προ Χριστού, ο οποίος ενήστευσε 40 ημέρας, πριν λάβη τον νόμον επί του όρους Σινά. Ο Δανιήλ δια της νηστείας εστόμωσε τους επί επτά ημέρας νήστεις λέοντας, όταν ερρίφθη εις τον λάκκον των λεόντων και δεν εθίγη υπ’ αυτών. Οι τρεις παίδες εν καμίνω δια της νηστείας εφάνησαν ωραίοι εις τα όμματα του Ναβουχοδονόσορος και δεν εθίγησαν υπό της πυράς της καμίνου.
Ο Πρόδρομος ήτο ασκητής, ο Κύριος ενήστευσε 40 ημέρας και ρητώς συνέστησε την νηστείαν λέγων˙ «το γένος τούτο» των δαιμόνων «ουκ εκπορεύεται, ειμή εν προσευχή και νηστεία». Αλλά και εις την περικοπήν ταύτην συνιστά και πάλιν την νηστείαν. Ο πρώτος μετά τον ένα, ο απόστολος των εθνών Παύλος, ομολογεί, ότι ήτο «εν νηστείαις πολλάκις». Έπειτα έρχεται η σειρά των ασκητών, ερημιτών, μοναχών, οι Βασίλειοι, οι Γρηγόριοι, οι Χρυσόστομοι, οι οποίοι ετήρησαν την νηστείαν. Γενικώς δε μέχρι της εκρήξεως του Ευρωπαϊκού πολέμου 1914, η νηστεία ήτο παρ’ ημίν θεσμός αξιοσέβαστος. Μετά ταύτα εχαλαρώθη ο θεσμός ούτος, λόγω ίσως της επιμιξίας των Εθνών. Επομένως η ηλικία της νηστείας ανέρχεται εις 5-6 χιλιάδας χρόνια π. Χ. και 1900 περίπου μ. Χ. ήτοι 7-8 χιλιάδες χρόνια! Η ηλικία αύτη είναι σοβαρά και ουχί ευκαταφρόνητος, προκειμένου να επιβληθή εις τας συνειδήσεις μας.

Η ηθική βάσις της νηστείας.

Η νηστεία είναι η γυμναστική της ψυχής, όπως λέγουσι σπουδαίοι παιδαγωγοί και ηθικολόγοι ρητώς. Η νηστεία αποτελεί την αδαμαντίνην βάσιν της ασκήσεως της βουλήσεως. Και πράγματι. Η εντολή «μη φάγης» και το περιεχόμενον της εντολής ταύτης «μη φάγης κρέας κλπ.», πράγματα τα οποία κολακεύουν την γεύσιν και τον ουρανίσκον, θίγουσι τον ψυχικόν εγωϊσμόν, και τον σωματικόν ηδονισμόν. Η εκτέλεσις της εντολής ταύτης ταπεινώνει την ψυχήν και ασκεί την βούλησιν εις την κυριαρχίαν επί του εαυτού μας. Ότι η διπλή αύτη μορφή της εντολής ταύτης είναι σπουδαία άσκησις της βουλήσεως μας, φαίνεται εκ του ότι φαγητά πασχαλινά τρωγόμενα εις ημέρας νηστείας υπό ανθρώπων, εχόντων ακόμη συνείδησιν της απαγορευτικής εντολής είναι νοστιμώτερα παρά εάν κατελύοντο άλλας ημέρας. Τούτο προέρχεται εκ του ότι η κατάλυσις της νηστείας είναι κατάλυσις απηγορευμένου καρπού.

Η υγεία.

Η νηστεία είναι υγεία. Πόσον υγιεινή είναι η πραγματική νηστεία, φαίνεται και εκ των σημερινών ακόμη ιατρών, οι οποίοι άνευ θρησκευτικών προϋποθέσεων, συνιστούν την νηστείαν εις διαφόρους παθήσεις σωματικάς, εις δε τους υγιείς την φρουτοφαγίαν, άλλοι δε και θεραπείας διαφόρων σωματικών νόσων υποδεικνύουν δια κερασοθεραπείας, σταφυλοθεραπείας, χυλοθεραπείας κλπ. Η σύστασις των βιταμινών, δια την αποτοξίνωσιν του οργανισμού, και η παντελής ασιτία εις παχυσάρκους, είναι σύστασις όχι θεολόγων, άλλ’ ιατρών.

Η νηστεία είναι φάρμακον. Ο Χρυσόστομος όμως παρατηρεί, ότι οσονδήποτε σπουδαίον φάρμακον και αν είναι, δεν είναι η αυτή δι’ όλους, εξαρτάται εκ της υγιεινής καταστάσεως του ανθρώπου. Δια τούτο πρέπει να προσέχωμεν κατά τον ίδιον πατέρα, τον χρόνον, τον τρόπον, το ποσόν. Ιδού το σώμα της νηστείας. Αλλά ανωτέρα του σώματος της νηστείας είναι η δόξα ταύτης.

Β’. Η δόξα της νηστείας.

Αύτη είναι οι πατέρες, οι οποίοι την έζησαν, η νηστεία των παθών, η οποία την στεφανώνει και αι δύο πτέρυγες αυτής προσευχή και ελεημοσύνη.
Και η νηστεία έχει μέλη ωραιότατα˙ έχει Μωϋσήν, τρεις παίδας εν καμίνω, προφήτην Ηλίαν, Πρόδρομον, Απόστ. Παύλον, Χρυσόστομον, Βασίλειον, Γρηγόριον, ασκητάς, Μέγαν Αντώνιον, ερημίτας, αλλά και προ πάντων τιμιώτατον μέλος τον Χριστόν ως κεφαλήν της. Υπάρχουν τιμιώτερα μέλη, ωραιότερα, θειότερα, και αγνότερα από τους πατέρας τούτους και ιδίως τον Χριστόν; Ασφαλώς όχι.
Αλλά εάν τα μέλη της νηστείας είναι τόσον ωραία, ο στέφανός της είναι εξ ίσου ωραίος. Και ποίος είναι ούτος; Ο Χρυσόστομος λέγει: «Δεν πρέπει να νηστεύη μόνον το σώμα μας, η κοιλία μας, το στόμα μας εκ των υλικών φαγητών, αλλά και αι άλλαι αισθήσεις μας εκ των κακιών». Και συγκεκριμένως˙ ο αυτός πατήρ συνεχίζει˙ «νηστεύεις οίνον και όμως θυμώνεις. Νηστεύεις κρέατα ιχθύων και άλλων χερσαίων ζώων και όμως εμπηγνύεις την γλώσσαν σου εις την υπόληψιν του αδελφού σου. Νηστεύεις το γάλα και όμως την μητέρα σου, η οποία σε έθρεψε με το γάλα της, εντρέπεσαι να την είπης μητέρα, την υβρίζεις, την κακοποιείς. Νηστεύεις το έλαιον και όμως τόσον στενοχωρείς τους υφισταμένους σου και πιέζεις αυτούς, ώστε στραγγίζεις απ’ αυτούς όχι μόνον τα έλαιόν των, αλλά και το αίμα των».
Νηστεύεις το βούτυρον, το οποίον είναι ο αφρός του γάλακτος και το οποίον γάλα είναι αφρός της σαρκός του ζώου, δεν νηστεύεις όμως τον πονηρόν οφθαλμόν, ο οποίος δια της οφθαλμομοιχείας πίνει τον αφρόν του γάλακτος της σαρκικής αμαρτίας. Δεν θέλεις να ακούσης περί καταλύσεως φαγητών, όταν νηστεύης, και όμως η ακοή σου είναι πρόθυμος να ακούση διαβολάς και συκοφαντίας του αδελφού σου. Πρέπει επομένως να νηστεύωσιν οφθαλμοί, ακοή, χείρες και πόδες. Τα στολίσματα λοιπόν του στεφάνου της νηστείας είναι η καθαρότης των οφθαλμών, η αγνότης ακοής, η αποχή αδικιών δια των χειρών γενομένων, η απομάκρυνσις των ποδών μας από οίκους ανοχής, η κατάπαυσις της γλώσσης μας από κατάκρισιν και διαβολήν. Ιδού και ο στέφανος της νηστείας, αι ποικίλαι αρεταί. Αύται είναι τόσον σπουδαίαι, ώστε είναι δυνατόν να υπάρχωσιν, όταν δια λόγους υγείας δεν δύναται να εφαρμοσθή η των υλικών φαγητών νηστεία.

Πλησίον όμως της ωραιότητος των μελών της νηστείας των ωραιοτάτων κοσμημάτων του στεφάνου της, των διαφόρων αρετών, υπάρχουν προς δόξαν της νηστείας, και αι δύο πτέρυγες ταύτης, αι οποίαι είναι η προσευχή και η ελεημοσύνη. Και πράγματι. Η νηστεία χωρίς την προσευχήν, ομοιάζει προς δένδρον χωρίς χυμόν, επομένως είναι κούτσουρο! Η νηστεία έχει σκοπόν να μας αναβιβάση δια της προσευχής εις τον Θεόν, κάμνουσα το σώμα μας ελαφρότερον, ίνα πετάξη δια της νηστείας προς τον Δημιουργόν μας. Επομένως εκείνος ο οποίος νηστεύει, αλλά δεν προσεύχεται, ουδόλως αισθάνεται την ωφέλειαν εκ της νηστείας!

Άλλ’ εάν η νηστεία είναι βοηθητικόν μέσον της προσευχής, εξ ίσου βοηθητικόν της προσευχής και σκόπιμον της νηστείας μέσον είναι η ελεημοσύνη. Ο άνθρωπος νηστεύει όχι μόνον δια να πετάξη με την προσευχήν, αλλά και να εύρη εκ της νηστείας του περίσσευμά τι δια να βοηθήση τους πτωχούς. Εκείνος λοιπόν ο οποίος νηστεύει, αλλά δεν ελεεί, αμαρτάνει, διότι αποφεύγει ένα εκ των κυρίων σκοπών της νηστείας, την ελεημοσύνην. Ο Χρυσόστομος τονίζει επ’ αυτού επιγραμματικώς τα εξής: «Αι 5 μωραί παρθένοι αν και παρθένοι ετιμωρήθησαν, διότι δεν είχον ελεημοσύνην. Πόσω μάλλον είναι ένοχοι τιμωρίας εκείνοι, οι οποίοι εφαρμόζουν μικροτέραν αρετήν της παρθενίας την νηστείαν, αποφεύγουν όμως την ελεημοσύνην;» Η ελεημοσύνη και η προσευχή, κατά τον Ιερόν Χρυσόστομον, είναι αι δύο πτέρυγες, δια των οποίων θα πετάξωμεν με το ελαφρόν εκ της νηστείας γενόμενον σώμα μας ως πτηνά εις τον ουρανόν. Και με ολίγα λόγια δια της προσευχής αφιερώνομεν την ψυχήν μας εις τον Θεόν, δια της νηστείας το σώμα μας, δια της ελεημοσύνης τα υλικά μας αγαθά. Ιδού η νηστεία κατά το σώμα και την δόξαν.
(Αρχιμανδρίτης, Ιωήλ Γιαννακόπουλος.)

Ο αληθινός θησαυρός.
(Ματθ. στ, 19-24)

«Μη μαζεύετε θησαυρούς πάνω στη γη, όπου τους αφανίζει ο σκόρος και η σκουριά, κι όπου οι κλέφτες κάνουν διαρρήξεις και τους κλέβουν. Αντίθετα, να μαζεύετε θησαυρούς στον ουρανό,122 όπου δεν τους αφανίζουν ούτε ο σκόρος ούτε η σκουριά, κι όπου οι κλέφτες δεν κάνουν διαρρήξεις και δεν τους κλέβουν. Γιατί όπου είναι ο θησαυρός σας, εκεί θα είναι και η καρδιά σας».

ΣΧΟΛΙΑ

(122) Ουράνια αγαθά. «Αντίθετα, να μαζεύετε θησαυρούς στον ουρανό».

Εάν τα επίγεια αγαθά φθείρουν και φθείρωνται, τα ουράνια αγαθά είναι άφθαρτα εκεί, ευγενικά από εδώ.
Μάλιστα! 1ον. Είναι άφθαρτα, άνευ σκωλήκων και ζωϋφίων της γης˙ εκεί υπάρχει δόξα άφθαστος και όπως λέγει ο Κύριος ρητώς «ούτε σης, ούτε βρώσις αφανίζει και όπου κλέπται ου διορύσσουσιν ουδέ κλέπτουσιν». Αντί του πανδαμάτορος χρόνου εδώ, η αιωνιότης εκεί, η οποία δεν γεννά την μονοτονίαν, διότι αιώνιον απέναντι του Θεού είναι το πάντοτε καινούργιο. Αντί των εδώ πολλάκις αδίκων νόμων, εκεί υπάρχει «πόλις εν η δικαιοσύνη κατοικεί». Εδώ ο πλούτος φορολογείται, εκεί αμείβεται, όπως λέγει ο Κύριος ρητώς «επί ολίγα ης πιστός, επί πολλών σε καταστήσω, είσελθε εις την χαράν του Κυρίου σου». Εδώ υπάρχουν άστεγοι ή ενοικιοστάσιον χάριν των αστέγων, εκεί ούτε ενοικιοστάσιον, ούτε άστεγοι, διότι κατά την διαβεβαίωσιν του Κυρίου «εν τη οικία του Πατρός μου πολλαί μοναί εισίν». Αντί της εδώ μερικής και σχετικής γνώσεως, εκεί υπάρχει η πλήρης γνώσις, η δράσις του Θεού καθώς εστίν.
Τα επουράνια αγαθά δεν είναι μόνον αιώνια εκεί, αλλά και 2) ευγενικά από εδώ. Πράγματι. Ο Κύριος μας το βεβαιοί λέγων˙ «όπου γαρ εστίν ο θησαυρός υμών, εκεί έσται και η καρδία υμών». Ενταύθα «καρδία» σημαίνει ολόκληρον τον άνθρωπον, επομένως τον νουν του, το συναίσθημα και την θέλησίν του. Κατά συνέπειαν ο νους, η καρδία και η θέλησις του ανθρώπου, ο οποίος έχει θησαυρούς εις τον ουρανόν, είναι ουράνιοι. Και συγκεκριμένως˙ Ο νους του πιστού, ο οποίος έχει θησαυρούς εις τον ουρανόν, είναι φωτεινός ως εξής. Ο φιλάργυρος συγκεντρώνει χρήματα και ο πλεονέκτης κτήματα δια τον εαυτόν των και όμως θα τα αφήσουν εις άλλους, ίσως και εις τους εχθρούς των. Ο θησαυρίζων εν ουρανώ σκορπίζει εις τους άλλους και θα τα εύρη πολλαπλάσια εις τον ουρανόν δια τον εαυτόν του. Δεν είναι λοιπόν σοφός ο θησαυρίζων εν ουρανώ, διότι τελικώς τα σκορπιζόμενα θα έλθουν εις την εξουσίαν του, εν ώ ο θησαυρίζων επί γης συγκεντρώνει δια τον εαυτόν του και όμως τα αφίνει χωρίς να θέλη εις τους άλλους;

Ο θησαυρίζων εν ουρανώ δεν είναι μόνον σοφός δια τον λόγον τούτον, αλλά και δια την ασφάλειαν των υλικών του αγαθών. Ο ουρανός δηλαδή είναι η καλυτέρα τράπεζα, η οποία εν ουδεμιά περιπτώσει ουδέποτε χρεωκοπεί, εν αντιθέσει προς τας επιγείους τραπέζας, αίτινες οσονδήποτε μεγάλαι και αν ήσαν, ήλθεν εποχή, ότε εχρεωκόπησαν. Ο θησαυρίζων εν ουρανώ δεν είναι μόνον σοφός, άλλλ’ αναπτύσσει και τοσαύτα ευγενή αισθήματα, ώστε είναι αγαπητός και εδώ όχι μόνον υπό φίλων, αλλά και υπό εχθρών του, διότι γνωρίζει να βοηθή όχι μόνον φίλους αλλά και εχθρούς του. Ο θησαυρίζων εν ουρανώ είναι αγαπητός εις αυτήν την ζωήν από όλους τους ανθρώπους. Εάν η σοφία του είναι δια τον εαυτόν του, η ευγένειά του είναι δια τους άλλους. Αγαπάται δια ταύτην όχι μόνον υπό φίλων και εχθρών αλλά και υπό των αγγέλων. Μεγάλη η σοφία του, μεγάλη η ευγένειά του.
(Αρχιμανδρίτης, Ιωήλ Γιαννακόπουλος.)

Μη θησαυρίζετε επί της γης.

Μη θησαυρίζετε υμίν θησαυρούς επί της γης, όπου σης και βρώσις αφανίζει, και όπου κλέπται διορύσσουσι και κλέπτουσι. Θησαυρίζετε δε υμίν θησαυρούς εν ουρανώ, όπου ούτε σης ούτε βρώσις αφανίζει, και όπου κλέπται ου διορύσσουσιν, ουδέ κλέπτουσιν. Όπου γαρ ο θησαυρός υμών, εκεί έσται και η καρδία υμών (Ματθ. στ’, 19- 21).

Άλλοτε μεν ως νομοθέτης ενομοθέτησε τον νόμον της ελεημοσύνης, ειπών˙ «Πλην τα ενόντα δότε ελεημοσύνην. Πωλήσατε τα υπάρχοντα υμών, και δότε ελεημοσύνην» (Λουκ. ια’, 41, και ιβ’, 33)˙ άλλοτε δε ως διδάσκαλος εδίδαξε κατά ποίον τρόπον τελείται η ευπρόσδεκτος ελεημοσύνη˙ «Σου δε, είπε, ποιούντος ελεημοσύνην, μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου» (Ματθ. στ’, 3)˙ τώρα δε ως σύμβουλος προβάλλει επιχειρήματα, δια των οποίων πείθει προς το έργον της ελεημοσύνης˙ εκβάλλει δε, ως σύμβουλος πάνσοφος, τα επιχειρήματα αυτού εκ του τόπου, εκ της ύλης, και εκ του συμφέροντος.

Άνθρωποι, λέγει, μη θησαυρίζεται επί της γης, αλλά θησαυρίζετε εις τον ουρανόν. Ιδού οι δύο τόποι, όπου οι άνθρωποι θησαυρίζουσιν, η γη και ο ουρανός˙ οι επί γης θησαυροί είναι φθαρτοί και πρόσκαιροι, οι εν τω ουρανώ θησαυροί είναι άφθαρτοι και αιώνιοι˙ όσοι θησαυρίζουσιν επί γης, πολλάκις ουδέ αυτόν τον πρόσκαιρον καρπόν των θησαυρών αυτών δεν απολαμβάνουσιν˙ όσοι θησαυρίζουσιν εις τους ουρανούς, εκείνοι δια παντός απολαμβάνουσι τον άφθαρτον καρπόν των θησαυρόν αυτών. Όσον διαφέρει ο ουρανός από της γης, τόσον διαφέρουσιν οι ουράνιοι θησαυροί από των επιγείων.

Επειδή λοιπόν, ώ άνθρωπε, θέλεις θησαυρούς, θησαύρισον, αλλά θησαύρισον εις τον ουρανόν. Ποίοι είναι οι θησαυροί της γης; Φαγητά, ενδύματα, αργύριον, χρυσίον, πολύτιμοι λίθοι˙ αλλά τα μεν φαγητά σήπονται, τα δε ενδύματα τρώγουσιν οι σκώροι και οι σκώληκες, το δε αργύριον και χρυσίον και τους τιμίους λίθους επιβουλεύουσι και κλέπτουσιν οι κλέπται˙ ιδού η ύλη των γηίνων θησαυρών. Ποίοι είναι οι θησαυροί του ουρανού; Δόξα άφθαρτος, χαρά ανεπιβούλευτος, βασιλεία αιώνιος˙ ιδού η ύλη των επουρανίων θησαυρών.
Επειδή δε, όπου είναι ο θησαυρός σου, εκεί προσηλούται και η καρδία σου, δηλαδή ο νους , και ο πόθος σου, και όλη η φροντίς σου, εάν θησαυρίσης εις τον ουρανόν, χωρίζεις τον νουν σου εκ των ματαίων, και αφιερώνεις τον πόθον σου και πάσας τας φροντίδας σου εις τα άφθαρτα και αιώνια˙ ιδού πόσην ωφέλειαν λαμβάνεις, όταν θησαυρίζης εις τον ουρανόν˙ φρονείς τα ουράνια αντί των επιγείων, γίνεσαι άνθρωπος επουράνιος αντί κοσμικού, ευρίσκεσαι επί γης μετά των ανθρώπων, και εις τον ουρανόν μετά του Θεού, ετοιμάζεις δια τον εαυτόν σου βασιλείαν αιώνιον.

Εσιώπησε δε ενταύθα ο Θεάνθρωπος τον τρόπον, δια του οποίου θησαυρίζομεν εις τον ουρανόν, επειδή άλλοτε πολλάκις εδίδαξεν αυτόν˙ εις δε και μόνος είναι ο τρόπος, ο οποίος εις όλους είναι γνωστός. Ημείς βάλλομεν εις τας χείρας των πενήτων τροφάς, ενδύματα, αργύρια, από δε των χειρών αυτών παραλαμβάνει αυτά ο Ιησούς Χριστός˙ «Εφ’ όσον εποιήσατε ενί τούτων των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε» (Ματθ. κε’, 40)˙ μένουσι δε εις τας χείρας αυτού θησαυρισμένα και φυλαγμένα έως της ημέρας της κρίσεως˙ τότε δε αυτός αντί τούτων, χαρίζει εις ημάς την αιώνιον αυτού βασιλείαν˙ «Δεύτε οι ευλογημένοι του πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου» (Ματθ. κε’, 34).
(Αρχιερεύς, Νικηφόρος Θεοτόκης.)

Από το βιβλίο: «Ιησούς Χριστός: Βίος, Διδασκαλία, Θαύματα», Α’ τόμος, του Ιερομονάχου Κοσμά του Δοχειαρίτου.

Ιερόν Δοχειαρίτικον Κελλίον, Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου. Αγιον Ορος 2011.

Η/Υ επιμέλεια Σοφίας Μερκούρη.



Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

ΔΥΟ ΑΚΡΑΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ


Δύο ακραία πνευματικά φαινόμενα




π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Οι άγιοι Πατέρες που «έπαθαν και έμαθαν» και άρα ό,τι λένε πηγάζει από την πείρα τους, μας παροτρύνουν να προφυλαχτούμε από δύο ακραίες πνευματικές καταστάσεις: της υπερηφάνειας και της απόγνωσης.

Η πρώτη, της υπερηφάνειας, χαρακτηρίζεται από μια δυνατή αίσθηση αυτάρκειας και αυτοθέωσης. Ο άνθρωπος νιώθει πως μόνος του μπορεί να πετύχει ό,τι θέλει. Δεν έχει ανάγκη όχι μόνο τους ανθρώπους αλλά ούτε και το Θεό. Ο ίδιος είναι Θεός! Είναι ένα εσωτερικό βίωμα που μπορεί να διαρκέσει κάποια λεπτά, μέρες ή και μήνες. Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, στο βιβλίο του «Κλίμακα» από το οποίο πήρε και το χαρακτηριστικό όνομα, αναλύει εκτενώς και σε βάθος το πάθος της υπερηφάνειας, από την οποία έπεσε ο διάβολος. Συνήθως εμφανίζεται μετά από την επιτυχία κάποιων σημαντικών αρετών.

Η δεύτερη κατάσταση, της απόγνωσης, εκδηλώνεται, όταν έλθουν μεγάλες, κατά την αντίληψή μας, αμαρτίες ή σημαντικές αποτυχίες στη ζωή, όπως οικογενειακές ή διαπροσωπικές συγκρούσεις, οικονομικές ατασθαλίες, κοινωνική απόρριψη, επαγγελματική κατάρρευση. Όλα δείχνουν να μην υπάρχει διέξοδος. Ο άνθρωπος βιώνει την εσωτερική κόλαση, αφού πουθενά δεν βλέπει φως. Βέβαια, αν και αυτό θα μπορούσε να τον οδηγήσει στο μόνο Δυνάμενο «ποιήσαι συν τω πειρασμώ και την έκβασιν», να εμπιστευτεί δηλαδή το Θεό ως Πατέρα του, εν τούτοις και εδώ έχουμε ένα μεγάλο κρυφό εγωισμό που αποξενώνει από την παρηγοριά της χάριτος.

Είναι σημαντική, τόσο στην υπερηφάνεια όσο και στην απόγνωση, η στάση που θα τηρήσει ο πνευματικός μας πατέρας αλλά και οι γύρω μας. Αν ενθαρρύνονται τα όποια χαρίσματα – που ασφαλώς υπάρχουν σε κάθε άνθρωπο – τότε η υπερηφάνεια συνεχίζει να κυριαρχεί στην καρδιά αυτού που πάσχει από τη θανατηφόρο ασθένεια. Αν, από την άλλη, τονίζονται τα λάθη και οι παραλείψεις – που ως άνθρωπος έχει – ενθαρρύνεται η απόγνωση με καταστροφικά αποτελέσματα σ’ αυτόν που υποφέρει από αυτήν.

Χρειάζεται να θέτουμε όρια στην επίδραση των γύρω μας, που, με καλή πρόθεση αλλά αδιάκριτα, μας επαινούν ή μας ελέγχουν. Αν ο έπαινος ή ο έλεγχος δεν οδηγούν την καρδιά σε ταπείνωση Χριστού και άρα στην ανάπαυση, τότε είναι εκ του πονηρού. Γιατί η ταπείνωση του Χριστού, την οποία ο ίδιος μας ζητά να μάθουμε, είναι η κατάσταση της καρδιάς που δέχεται την παρουσία των χαρισμάτων ως δώρα Θεού αλλά και την αποτυχία ως τη φυσική ανθρώπινη αδυναμία που μπορεί να μεταποιηθεί σε αφετηρία για βίωση του θαύματος, αφού ξέρουμε ότι η Χάρη του Θεού «τα ασθενή θεραπεύει και τα ελλείποντα αναπληρεί».

Στην ιστορία της Εκκλησίας συναντούμε χαρισματούχους που πλανήθηκαν και μεγάλους αμαρτωλούς που σώθηκαν. Κανείς δεν μπορεί να προκαθορίσει το τέλος κανενός. Η σύνεση, η ταπείνωση, η «εκκοπή του ιδίου θελήματος» στο διακριτικό πνευματικός μας, θα μας προφυλάξει από τα δύο ακραία πνευματικά φαινόμενα και θα μας οδηγήσει «εις οδόν σωτηρίας», δηλαδή χαρά, πληρότητα, ζωή αιώνια.



Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΔΕΚΑ ΠΑΡΘΕΝΩΝ



Στην παραβολή των Δέκα παρθένων είναι αφιερωμένη η αποψινή βραδιά, που ψάλλεται ο όρθρος της Μεγ. Τρίτης. Τί σχέση έχει η παραβολή των Δέκα παρθένων με τη Μεγ. Εβδομάδα; Γιατί γίνεται ιδιαίτερη μνεία γι’ αυτήν κατά τη Μεγ. Εβδομάδα;

Ένας λόγος: Την παραβολή αυτή είπε ο Χριστός λίγο πριν από το εκούσιο Πάθος. Η τελευταία διδασκαλία του Χριστού πριν από το Μυστικό Δείπνο περιέχεται στο 25ο κεφάλαιο του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου, και είναι καθαρά εσχατολογική. Αναφέρεται στη βασιλεία των ουρανών και στη δευτέρα παρουσία του Χριστού. Στην αρχή είναι οι δύο γνωστές και συγγενείς παραβολές: η παραβολή των Δέκα παρθένων (Ματθ. 25,1-13) και η παραβολή των ταλάντων, ή μάλλον του κρύψαντος το τάλαντον (Ματθ, 25,14-30). Και ακολουθεί η γνωστή περικοπή της μελλούσης κρίσεως (Ματθ. 25,31-46). Το βράδυ της Μεγ, Δευτέρας οι ύμνοι μιλάνε και για τα τρία αυτά, και για την παραβολή των Δέκα παρθένων, και για την παραβολή του κρύψαντος το τάλαντον και για την περικοπή της μελλούσης κρίσεως.

Περισσότερο μιλάνε οι ύμνοι για την παραβολή των Δέκα παρθένων. Αυτό δε γίνεται και για ένα δεύτερο λόγο. Στην παραβολή ακούγεται η κραυγή: «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται, εξέρχεσθε εις απάντησιν αυτού» (Ματθ. 25,6). Και στις πρώτες μέρες της Μεγ. Εβδομάδας ακούγεται η ίδια κραυγή: «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός». Ακολουθίες του Νυμφίου λέγονται οι ακολουθίες των τριών πρώτων ημερών. Έρχεται ο Νυμφίος. Ο Νυμφίος της παραβολής έρχεται, για να μπει στο νυμφώνα και να γίνουν οι γάμοι. Και ο Νυμφίος Χριστός έρχεται την εβδομάδα αυτή, για να μπει θριαμβευτικά στο Νυμφώνα του ουρανού. Έρχεται να δώσει τη μάχη, για ν’ ανοίξει ο κλειστός νυμφώνας στους ανθρώπους. Έρχεται! Καλούμεθα να τον υπαντήσουμε, να τον υποδεχτούμε.

Αλλά και για τρίτο λόγο γίνεται μνεία της παραβολής των Δέκα παρθένων απόψε. Ο Χριστός είναι ο Νυμφίος. Χρειάζεται πίστη για να το δεχθεί κανείς αυτό. Γιατί; Μπροστά μας τις μέρες αυτές βλέπουμε πληγωμένο και βασανισμένο το πρόσωπο του Χριστού, του Νυμφίου. Ο προφήτης Ησαΐας, 800 χρόνια προ Χρίστου, είδε με καταπληκτική ενάργεια όλα τα πάθη του Σωτήρος, και στην περίφημη προφητεία του 53ου κεφαλαίου του βιβλίου του, που την ακούμε το πρωί της Μεγ. Παρασκευής, παρουσιάζει αυτή την παραμόρφωση του προσώπου του Μεσσία, του πάσχοντος Λυτρωτή: «Και είδομεν αυ­τόν, και ουκ είχεν είδος ουδέ κάλλος» (Ησ. 53,2).

Ένας που γνωρίζει το θεϊκό μεγαλείο, το άρρητο κάλλος και την απερίγραπτη ομορφιά του Λόγου του Θεού, του θεανθρώπου Ιησού, βλέποντάς τον το πρωί της Μεγ. Παρασκευής ραπισμένο, πληγωμένο, μαστιγωμένο, ματωμένο, θα μπορούσε ν’ αναφωνήσει: – Πω, πω! Πώς έγινε έτσι το ωραιότερο πρόσωπο τού κόσμου! Είναι και τούτο ένα στάδιο της ταπεινώσεως, της κενώσεως του Θεού Λόγου. Ταπείνωσε τον εαυτό του. Τον κατέβασε στη γη από τον ουρανό. Του φόρεσε την ανθρώπινη σάρκα. Τον περιτύλιξε μέσα στα άχυρα του σταύλου. Και τώρα η ταπείνωση πάλι τον περιτυλίγει μέσα στα αίματα και στον πόνο. Πω, πω! Πώς καταδέχτηκε να γίνει για μας ο Νυμφίος Χριστός!

Κι όμως δεν παύει να είναι ο ωραιότερος Νυμφίος του κόσμου. Στο Ψαλτήρι εμφανίζεται ασύγκριτη η ομορφιά του: «Ωραίος κάλλει παρά τους υιούς των ανθρώπων» (Ψαλμ. 44,2).



Η παραβολή των Δέκα παρθένων




Είπαμε τους τρεις λόγους, για τους οποίους η αποψινή βραδυά είναι αφιερωμένη στην παραβολή των Δέκα παρθένων.

Είναι γνωστή η παραβολή. Μιλάει για δέκα παρθένες. Περιμένουν νάρθει ο νυμφίος, κατά τη συνήθεια που είχαν τότε. Ο νυμφίος στη περίπτωση εκείνη καθυστέρησε και θα έφθανε τη νύχτα για να παραλάβει τη νύμφη. Οι παρθένες κόρες τον περίμεναν με λαμπάδες αναμμένες λίγο πιο πέρα από το νυφικό σπίτι, να τον υποδεχθούν. Οι λαμπάδες ήταν τότε λυχνάρια, που άναβαν μόνο με λάδι. Αν σωνόταν το λάδι, έσβηναν οι λαμπάδες.

Από τις δέκα παρθένες οι πέντε ήταν συνετές, μυαλωμένες. Μαζί με το λυχνάρι τους, τη λαμπάδα τους, πήραν και λάδι, να τροφοδοτούν τη λαμπάδα. Οι πέντε άλλες ήταν ανόητες, ασύνετες, άμυαλες, επιπόλαιες. Πήραν τη λαμπάδα χωρίς λάδι.

Οι ώρες περνούσαν, ο νυμφίος αργούσε. Και νύσταξαν και έπεσαν να κοιμηθούν. Κατά τα μεσάνυχτα ακούστηκε φωνή. Ο αγγελιοφόρος προειδοποιεί: «Ιδού ο νυμφίος έρχεται…». Πετάχτηκαν και οι δέκα. Οι πέντε μυαλωμένες άναψαν τις λαμπάδες τους. Έτοιμες για την υποδοχή. Οι άμυαλες όμως! Πώς ν’ ανάψει το λυχνάρι τους; Λάδι δεν είχαν. Πώς να βρουν τελευταία στιγμή; Να πάρουν από τις άλλες πέντε; Δεν μπορούσαν, γιατί δεν θάφτανε για το δικό τους λυχνάρι το λάδι που θα τους έμενε. Να πάνε ν’ αγοράσουν; Άραγε θα προλάβουν; Μα δεν μπορούν να κάνουν τίποτε άλλο. Τρέχουν ν’ αγοράσουν.

Ο νυμφίος όμως πλησιάζει. Οι πέντε σοφές τον υποδέχονται με αναμμένη τη λαμπάδα. Μπαίνουν μαζί του στο νυμφώνα. Μαζί στο γαμήλιο πανηγύρι, στη μεγάλη χαρά. Σε λίγο, να και φτάνουν, ασθμαίνουσες και καταϊδρωμένες, οι πέντε ασύνετες και άμυαλες. Προχωρούν να μπουν. Μα βρίσκουν κατάκλειστη την πόρτα. Χτυπάνε. Ξαναχτυπάνε. Μα απόκριση καμιά. Φωνάζουν με αγωνία: «Κύριε, Κύριε άνοιξον ημίν». Κι ακούγεται η απόκριση από μέσα. Απόκριση αυστηρή, απόλυτη, τραγική: «Αμήν λέγω υμίν, ουκ οίδα υμάς». Δεν σάς ξέρω… Μια για πάντα έξω από το νυμφώνα. (Αρχιμ. Δανιήλ Γ. Αεράκη, «Στη Μεγάλη Εβδομάδα»).



Tον νυμφώνα Σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον 
και ένδυμα ουκ έχω, ίνα εισέλθω εν αυτώ˙ 
λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής, 
Φωτοδότα, και σώσον με.


Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΟΡΝΗΣ ΚΑΙ Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΠΟΡΝΕΙΑ


«Τη αγία και Μεγάλη Τετάρτη, της αλειψάσης τον Κύριον μύρω πόρνης γυναικός μνείαν ποιείσθαι οι θειότατοι Πατέρες εθέσπισαν, ότι προ του σωτηρίου Πάθους μικρόν τούτο γέγονε».

Απλά και κατατοπιστικά το Συναξάρι της ημέρας μάς παρουσιάζει την αγιότητα μιας πόρνης και την προφητική της πράξη. Ως πόρνη απέτυχε, αφού τώρα, μπροστά στο Χριστό, δεν πουλά το σώμα της αλλά προσφέρει τα λεφτά της για ν’ αγοράσει, όχι για τον εαυτό της, το πολύτιμο μύρο. Η κίνηση αυτή τη φέρνει κοντά στον Άγιο των αγίων, Τον αγγίζει και παίρνει από την αγιότητά Του. Και ακόμα, μ’ αυτή την κίνηση προαναγγέλλει το Πάθος και την Ταφή του Σωτήρα – αφού ο Χριστός κηδεύεται ως Ιουδαίος με μύρα. Γίνεται έτσι το σημείο που θα δείχνει τη δυναμική τής μετάνοιας και τη δύναμη του Χριστού, ώστε να μεταποιεί τις πόρνες σε αγίες με μεγάλα χαρίσματα.

Η περίπτωση «της αλειψάσης τον Κύριον μύρω πόρνης γυναικός», όπως περιγράφεται στο Ευαγγέλιο, κρίνει συγχρόνως και όλους εμάς που αυτοαπατόμαστε ότι η πορνεία δεν μας αγγίζει κι ότι πλησιάζουμε το Χριστό, κυρίως στη Θεία Κοινωνία, με καθαρότητα και αγνότητα.

Το Κοντάκιο της ημέρας, με ειλικρίνεια και εξομολογητικά, λέει στο Χριστό πως «ανομήσας υπέρ την πόρνην, δακρύων όμβρους ουδαμώς σοι προσήξα». Δηλαδή «ενώ αμάρτησα παραπάνω από την πόρνη, ποταμούς δακρύων καθόλου δεν σου πρόσφερα». Γιατί ο ψαλμωδός ξέρει ότι υπάρχει σωματική, ψυχική και πνευματική πορνεία.

Η σωματική πορνεία είναι η ένωση των σωμάτων χωρίς τη ψυχή, όπου ο άλλος γίνεται αντικείμενο, χρησιμοποιείται εγωκεντρικά χωρίς αγάπη και άρα χωρίς σχέση και πληρότητα. Σε τέτοια ένωση, ασφαλώς, ο Θεός είναι απών.

Η ψυχική πορνεία διενεργείται στο βάθος της καρδιάς κι ας μην ενεργοποιείται το σώμα. Ο λόγος του Χριστού «πας ο βλέπων γυναίκα προς το επιθυμείσαι αυτήν ήδη εμοίχευσεν αυτήν εν τη καρδία αυτού», αποκαλύπτει την πραγματικότητα της εσωτερικής αμαρτίας, που φυγαδεύει την ειρήνη και μολύνει το νου και την καρδία.

Η πνευματική πορνεία κατανοείται στο σημείο που βιώνουμε την ύπαρξή μας σε σχέση με το Χριστό ως νυμφίο και εραστή της ψυχής μας. Άρα, «κάθε παρέκκλιση του νου και της καρδίας από την αγάπη Του εκλαμβάνεται ως πορνεία», κατά τον όσιο Γέροντα Σωφρόνιο του Essex. Αυτή την «εκλεπτυσμένη πορνεία» κατανοούν οι άγιοι ως εραστές του Χριστού, γι’ αυτό και οδύρονται μετά δακρύων και πόνων όταν, ακόμα και με τον λογισμό, παρεκκλίνουν ενσυνείδητα.

Η Μεγάλη Τετάρτη, με τα μηνύματα που εκπέμπει, γίνεται, μαζί με τις άλλες μέρες της Μεγάλης Εβδομάδας ένα δυνατό σπρώξιμο για να αποφασίσουμε, ό,τι και να ’χουμε κάμει στη ζωή μας, όπως και να έχουμε ζήσει, όποια μορφή πορνείας και να έχουμε διαπράξει, να αρπάξουμε το χέρι του Αναστημένου Χριστού και να γευτούμε, με την ειλικρινή μετάνοια ως αλλαγή ζωής, την ανεκλάλητη χαρά της ανάστασής μας.

Π. Ανδρέα Αγαθοκλέους



Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΑΓΚΑΛΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ



Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΖΕΣΤΗΣ ΑΓΚΑΛΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ

Πόσες αγκαλιές κάνατε σήμερα; Το φυσικό άγγιγμα και οι αγκαλιές είναι από τα ομορφότερα πράγματα που μπορεί να συμβούν σε έναν άνθρωπο, σε κάθε ηλικία και επηρεάζουν τη διάθεση, την ψυχική αλλά και τη σωματική του υγεία.

Τι συμβαίνει όταν κάποιος δεν έχει αρκετές αγκαλιές στη ζωή του;

Επιστημονικές έρευνες σχετικά με τη σημασία της αγκαλιάς έχουν δείξει ότι τα ζώα που δεν είχαν αρκετή φυσική επαφή και ‘αγκάλιασμα’ με το είδος τους επιδείκνυαν επιθετική συμπεριφορά.

Αλλά και τα παιδιά που έχουν στερηθεί τη μητρική αγκαλιά –και όχι μόνο- κινδυνεύουν να έχουν περισσότερα προβλήματα στη συμπεριφορά, το συναίσθημα και την κοινωνική ζωή καθώς μεγαλώνουν. Παιδιά που μεγάλωσαν σε ορφανοτροφεία με καλές συνθήκες (καθαριότητα, φαγητό, και καλυμμένες βασικές ανάγκες), είχαν ψυχοκινητική καθυστέρηση, επειδή δεν είχαν αγκαλιές και συναισθηματικό δέσιμο με τα άτομα που τα φρόντιζαν.

Οι λόγοι που χρειαζόμαστε μια καλή αγκαλιά

Καταρχήν, το αγκάλιασμα δείχνει συναισθηματικό δέσιμο, νοιάξιμο, ψυχική εγγύτητα και ζεστασιά. Ποιος δε θέλει μια τέτοια θετική νότα στην καθημερινότητά του; Τώρα τα επιστημονικά ερευνητικά δεδομένα μας δείχνουν ότι οι αγκαλιές κάνουν καλό στην ψυχική και τη σωματική υγεία μας!

Το αγκάλιασμα μας κάνει να αισθανόμαστε όμορφα

Το θετικό συναίσθημα που συνοδεύει το αγκάλιασμα έρχεται από βαθιά μέσα μας, επειδή με την αγκαλιά εκκρίνονται ωκυτοκίνες, μια φυσική ορμόνη του οργανισμού που συνδέεται με το συναισθηματικό δέσιμο, τη σιγουριά και την ασφάλεια σε μια σχέση. Αυτό σημαίνει ότι ο ανθρώπινος οργανισμός βιολογικά είναι φτιαγμένος να ‘δένεται’ με άλλους ανθρώπους.

Τα μωρά που έχουν πάρει πολλές αγκαλιές μεγαλώνοντας γίνονται λιγότερο στρεσαρισμένοι ενήλικες

«Μην πάρεις αγκαλιά το μωρό που κλαίει, θα το κακομάθεις!» είναι μια συχνή παραίνεση προς νέους γονείς. ΛΑΘΟΣ!!! Τα μωρά χρειάζονται την αγκαλιά του γονιού για να ηρεμήσουν, να αισθανθούν σιγουριά και ασφάλεια και να μεγαλώσουν και να γίνουν γερά παιδιά και ενήλικες. Πρόσφατη έρευνα στο πανεπιστήμιο των ΗΠΑ Emory έδειξε ότι τόσο στα ποντικάκια όσο και στους ανθρώπους, η αφή και το αγκάλιασμα ήδη από τη μικρή ηλικία είναι πολύ σημαντικά για τη μείωση του στρες. Έτσι, τα μωρά που οι γονείς τους τα παρηγορούν με αγκαλίτσα, μεγαλώνοντας γίνονται ενήλικες που στρεσάρονται και αγχώνονται λιγότερο.

Το αγκάλιασμα μειώνει το στρες

Μια ζεστή αγκαλιά μπορεί να μειώσει την κορτιζόλη, την ορμόνη του στρες που παράγεται στο σώμα όταν το άτομο αισθάνεται πιεσμένο και στρεσαρισμένο. Το αγκάλιασμα προκαλεί χαλάρωση στο σώμα και στέλνει μηνύματα ηρεμίας στον εγκέφαλο, που με τη σειρά του τα μεταδίδει σε άλλα σημεία του σώματος, με αποτέλεσμα να μειώνεται το στρες, το άγχος, η αίσθηση της πίεσης και να αυξάνεται η ηρεμία του ατόμου.

Το αγκάλιασμα μειώνει την αρτηριακή πίεση

Το έντονο στρες συνδέεται και με υψηλή αρτηριακή πίεση. Όταν κανείς μειώνει το στρες του, στέλνει μήνυμα χαλάρωσης στο νευρικό του σύστημα και ταυτόχρονα μειώνει και την αρτηριακή του πίεση. Επίσης, η αίσθηση της αφής στο δέρμα ενεργοποιεί τα κύτταρα της πίεσης, που στέλνουν μήνυμα χαλάρωσης στην περιοχή του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνη για τη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης.

Το αγκάλιασμα κάνει καλό στην καρδιά

Εκτός που το αγκάλιασμα κάνει ψυχολογικά καλό στην καρδιά και τα συναισθήματα, αποτελεί επίσης και καλό γιατρικό! Σε πανεπιστημιακή έρευνα στις ΗΠΑ βρέθηκε ότι ζευγάρια που δεν αγκαλιάζονταν είχαν αυξημένο καρδιακό παλμό (ελαφριά ταχυκαρδία) σε σχέση με ζευγάρια που αγκαλιάζονταν συχνά.

Το αγκάλιασμα βοηθάει στην καλύτερη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος

Στο επιστημονικό περιοδικό Psychological Science δημοσιεύτηκε πρόσφατα έρευνα που δείχνει ότι το αγκάλιασμα τονώνει το ανοσοποιητικό σύστημα. Έτσι, κάποιος που έχει συχνές αγκαλιές από αγαπημένα του πρόσωπα, έχει ζεστές σχέσεις και κοινωνική υποστήριξη, όταν αρρωστήσει έχει λιγότερα και μικρότερης έντασης συμπτώματα σε σχέση με κάποιον άλλον που δεν έχει συχνές αγκαλιές και κοντινές σχέσεις στη ζωή του

Το αγκάλιασμα μειώνει τους φόβους

Αγκαλιάζοντας ένα αγαπημένο πρόσωπο ή και ένα αγαπητό άψυχο αντικείμενο –όπως ένα αρκουδάκι- είναι αρκετό για να καταλαγιάσει τον φόβο των συμμετεχόντων σε πολλές έρευνες. Ακόμα και ένα απλό άγγιγμα στο χέρι μεταξύ συζύγων έχει βρεθεί ότι μειώνει το φόβο των ιατρικών εξετάσεων.

Το αγκάλιασμα μειώνει το συναίσθημα της μοναξιάς

Το αγκάλιασμα και η φυσική επαφή με έναν άλλο άνθρωπο είναι σημαντικά για μικρούς και μεγάλους. Πανεπιστημιακή έρευνα του Ohio State University έδειξε ότι όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος τόσο περισσότερο χρειάζεται αγκάλιασμα και φυσικό άγγιγμα από άλλους ανθρώπους, γιατί έτσι μειώνεται το συναίσθημα της μοναξιάς, αυξάνεται το συναίσθημα της συναισθηματικής ζεστασιάς και ‘δεσίματος’ και τα ψυχολογικά αυτά οφέλη συμβάλλουν στην ευεξία αλλά και την καλύτερη υγεία του ηλικιωμένου ατόμου.

Τα 7 είδη αγκαλιάς και η σημασία τους σε μια σχέση

Ανάλογα με το είδος του αγκαλιάσματος μεταξύ δύο ενηλίκων σε μια σχέση, μπορεί κανείς να συμπεράνει διάφορα πράγματα για το είδος της σχέσης που έχει και για το πώς ο/η σύντροφος βλέπει τη σχέση αυτή.

Το φιλικό αγκάλιασμα

Όταν ο φίλος ή η φίλη σας έρχεται από δίπλα σας και σας αγκαλιάζει με το ένα χέρι ενώ με το άλλο σας δίνει ένα ελαφρύ χτύπημα στην πλάτη, το νόημα είναι «είμαστε φιλαράκια». Τέτοιου είδους αγκάλιασμα δεν έχει ερωτική σημασία, αλλά δηλώνει ζεστά συναισθήματα, νοιάξιμο, και μια όμορφη σχέση, που όμως δεν πρόκειται απαραιτήτως να γίνει ερωτική.

Το νυσταγμένο αγκάλιασμα

Αυτή η μαγική στιγμή, όταν δυο άνθρωποι είναι δίπλα-δίπλα και ο ένας γέρνει και αφήνει το κεφάλι του να ξεκουραστεί στον ώμο του άλλου, ενώ τα σώματα είναι αγκαλιασμένα… Όταν συμβαίνει αυτό το αγκάλιασμα σημαίνει ότι τα άτομα νιώθουν ασφάλεια μεταξύ τους, χαλαρώνουν και αφήνονται.

Το ευγενικό αγκάλιασμα

Ή αλλιώς, το τυπικό αγκάλιασμα, όπως όταν χαιρετάμε μια ηλικιωμένη θεία και δε βλέπουμε την ώρα να αποτραβηχτούμε! Τέτοιου είδους αγκάλιασμα γίνεται όταν οι συνθήκες το επιβάλλουν και συνήθως οι συμμετέχοντες προσπαθούν να μην αγγίξουν ο ένας τον άλλον, ενώ διατηρούν ένα παγωμένο χαμόγελο στο πρόσωπό τους. Τέτοιου είδους αγκάλιασμα μπορεί να συμβεί σε τυπικές σχέσεις ή σε πρώτο ραντεβού μεταξύ ντροπαλών ατόμων

Το σφιχτόαγκάλιασμα της αρκούδας

Να ένα αυθεντικό, ζεστό, σφιχτό, γεμάτο νόημα αγκάλιασμα! Όταν δυο άνθρωποι που έχουν αισθήματα ο ένας για τον άλλον και έχουν καιρό να βρεθούν ή έχουν επιθυμήσει ο ένας τον άλλον και τελικά βρίσκονται, δε θέλουν να αφήσουν ο ένας τον άλλον! Ανοίγει καθένας την αγκαλιά του και περικλείει μέσα της το άλλο άτομο, σφίγγοντας! Τα χαμόγελα και των δύο συμμετεχόντων είναι λαμπερά, ζωντανά και φωτίζουν τα πρόσωπά τους!

Το γρήγορο αγκάλιασμα

Ξέρετε το γρήγορο αγκάλιασμα με πεταχτά φιλιά στον αέρα, σταυρωτά στα μάγουλα, που την επόμενη στιγμή τελειώνει και καθένας στρέφεται στη μεριά του; Αυτό το είδος αγκαλιάσματος δείχνει τη χαρά των ανθρώπων που συναντιούνται, διασταυρώνονται τα μονοπάτια τους, αλλά δείχνει επίσης και ότι καθένας είναι απασχολημένος με τα δικά του και θέλει να επιστρέψει σε αυτά.

Το παγωμένο αγκάλιασμα

Το χειρότερο είδος αγκαλιάσματος: όταν αγκαλιάζουμε κάποιον και ο άλλος παραμένει παγωμένος και σαν άγαλμα, οπότε ούτε δεν το ανταποδίδει ούτε και το ευχαριστιέται. Σε αυτή την περίπτωση αναρωτηθείτε τι πάει στραβά με το κρύο αυτό άτομο.

Το αγαπησιάρικο αγκάλιασμα

Αγκαλίτσα στον καναπέ, στο σινεμά, σε ένα παγκάκι, ένα ζευγάρι αγαπημένο που χάνεται ο ένας στην αγκαλιά του άλλου και νιώθει όοοομορφα… Ένα συναισθηματικό αγκάλιασμα που στέλνει το μήνυμα «σε αγαπώ, σε νοιάζομαι, νιώθω υπέροχα μαζί σου!».


ΚΟΥΦΗ ή ΒΟΥΒΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

 


H έκτη και τελευταία εβδομάδα της Μεγάλης Σαρακοστής ονομάζεται «Εβδομάδα των Βαϊων». Για έξι μέρες πριν το Σάββατο του Λαζάρου και την Κυριακή των Βαϊων η λατρεία της Εκκλησίας μας ωθεί ν’ ακολουθήσουμε το Χριστό, καθώς πρώτος αναγγέλει το θάνατο του φίλου Του και κατόπιν αρχίζει το ταξίδι Του στη Βηθανία και στην Ιερουσαλήμ.

Στο κέντρο της προσοχής είναι ο Λάζαρος – η αρρώστεια του, ο θάνατός του, ο θρήνος των συγγενών του και η αντίδραση του Χριστού σ’ όλα αυτά.

Η τελευταία εβδομάδα δηλαδή περνάει με πνευματική περισυλλογή πάνω στην ερχόμενη συνάντηση του Χριστού με το θάνατο – πρώτα στο πρόσωπο του φίλου Του Λαζάρου, έπειτα στο θάνατο του ίδιου του Χριστού.

Πλησιάζει η «ώρα του Χριστού» για την οποία τόσο συχνά μιλούσε και προς αυτήν προσανατολιζόταν όλη η επίγεια διακονία Του.

Η ανάσταση του Λαζάρου έγινε για να βεβαιωθούμε για «Την κοινήν ανάστασιν». Είναι κάτι το συναρπαστικό να γιορτάζουμε κάθε μέρα για μια ολοκληρη εβδομάδα αυτή τη συνάντηση ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, που αργά αργά πλησιάζει, να γινόμαστε μέρος της, να νιώθουμε με όλο το είναι μας αυτό που υπονοεί ο Ιωάννης με τα λόγια του:»Ιησούς ως είδεν αυτήν κλαίουσαν και τους συνελθόντας… ενεβριμήσατο τω πνεύματι και ετάραξεν εαυτόν… και εδάκρυσεν» (Ιωάν. 11, 33-35).

Μέσα στη λειτουργική ορολογία, το Σάββατο του Λαζάρου και η Κυριακή των Βαϊων είναι η»έναρξη του Σταυρού». (Ι.Μ.Π).

Παρά ταύτα ο ευσεβής λαός μας αποκαλεί την εβδομάδα αυτή «κουφή» η «βουβή» με μοναδική δικαιολογία ότι την Εβδομάδα αυτή δεν τελούνται Ακολουθίες και ως εκ τούτου ούτε η καμπάνα σημαίνει.

Παλαιότερα αυτό εκαλλιεργείτο και από τους ίδιους τους ιερείς ως μια δικαιολογημένη ίσως προσπάθεια για λίγη ξεκούραση λίγο πρίν τον μεγάλο κόπο της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος.

Το Τυπικό της Εκκλησίας μας, υπαγορεύει και αυτήν την Εβδομάδα τις Ακολουθίες που τελούνται καθ’ όλη την Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Δηλ. Μεσονυκτικό Όρθρο, Ώρες και Εσπερινό το πρωί,το Μεγάλο Απόδειπνο το απόγευμα, την Προηγιασμένη Θ.Λειτουργία την Τετάρτη και την Παρασκευή καθώς και το Μικρό Απόδειπνο με τον κανόνα του Αγίου Λαζάρου την Παρασκευή το απόγευμα.

Η μοναδική Ακολουθία που απουσιάζει είναι η Ακολουθία των Χαιρετισμών της Παναγίας, η οποία αποτελεί και την μοναδική χαρμόσυνη νότα στην πένθιμη περίοδο που διανύουμε.

Τό ότι δεν τελείται η χαρμόσυνη Ακολουθία των Χαιρετισμών την Εβδομάδα αυτή ίσως και να οδήγησε σε αυτή την … παρεξήγηση.

Η τελευταία εβδομάδα της Σαρακοστής, αφού από την Κυριακή ξεκινά η Μεγάλη Εβδομάδα με την δική της νηστεία, είναι η τελική αποκάλυψη του νοήματος της Μεγάλης Σαρακοστής που είναι η μετάνοια, η νηστεία από την αμαρτία, η χαρμολύπη και η επαναβίωση του λατρευτικού στοιχείου της Εκκλησίας!

Ας φροντίσουμε να μην χάσουμε τα όσα έχει να μας προσφέρει και αυτήν την Εβδομάδα η Εκκλησία μας ξεφεύγοντας από επιπόλαιες και ανυπόστατες συμβουλές γύρω από την Λατρευτική μας ζωή.

Επίκαιρος και εύστοχος όπως πάντα ο λόγος του π.Μωυσέως του Αγιορείτου για τις Άγιες Αυτές και Μεγάλες Ημέρες. «Πάντα τη Μεγάλη Παρασκευή, να ‘σαι μόνος σαν το Χριστό προσμένοντας το τελευταίο καρφί, το ξύδι, τη λόγχη. Τις ζαριές ν’ ακούς ατάραχα στο μοίρασμα των υπαρχόντων σου, τις βλαστήμιες, τις προκλήσεις, την αδιαφορία. Πριν την Παρασκευή δεν έρχεται η Κυριακή, τότε λησμονάς τα μαρτύρια των δρόμων της Μεγάλης Παρασκευής της ζωής μας. Μην ξαφνιαστείς, μη φοβηθείς στ’ απρόσμενο σουρούπωμα.

Οι μπόρες του ουρανού δε στερεύουν. Η ξαστεριά θα ’ρθεί το Σαββατόβραδο. Τότε λησμονάς τα μαρτύρια των δρόμων της μεγάλης Παρασκευής της ζωής μας».

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

Πώς γιορτάζεται η Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως;

 
 


Η τρίτη Κυριακή των Νηστειών ονομάζεται «Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως ». Μετά από τη μεγάλη Δοξολογία στον όρθρο, ο Σταυρός μεταφέρεται σε μια σεμνή πομπή στο κέντρο του ναού και παραμένει εκεί όλη την υπόλοιπη εβδομάδα, οπότε στο τέλος κάθε ακολουθίας γίνεται προσκύνηση του Σταυρού.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το θέμα του Σταυρού, που κυριαρχεί στην υμνολογία αυτής της Κυριακής της Σταυροπροσκυνήσεως, παρουσιάζεται όχι μέσα στα πλαίσια του πόνου, αλλά της νίκης και της χαράς. Βρισκόμαστε στη μέση της Μεγάλης Σαρακοστής. Από τη μια πλευρά η φυσική και πνευματική προσπάθεια, αν είναι συστηματική και συνεχής, αρχίζει να μας γίνεται αισθητή, το φόρτωμα να γίνεται πιο βαρύ, η κόπωση πιο φανερή. Έχουμε ανάγκη από βοήθεια και ενθάρρυνση. Από την άλλη πλευρά, αφού αντέξουμε αυτή τη κόπωση και έχουμε αναρριχηθεί στο βουνό μέχρι αυτό το σημείο, αρχίζουμε να βλέπουμε το τέλος της πορείας μας και η ακτινοβολία του Πάσχα γίνεται πιο έντονη.

Η Σαρακοστή είναι η σταύρωση του εαυτού μας, είναι η εμπειρία – περιορισμένη βέβαια – που αποκομίζουμε από την εντολή του Χριστού που ακούγεται στο ευαγγελικό ανάγνωσμα αυτής της Κυριακής: «όποιος θέλει να με ακολουθεί, ας απαρνηθεί τον εαυτό του ας σηκώσει το σταυρό του, και έτσι ας με ακολουθεί» (Μαρκ.8,34).

Αλλά δεν μπορούμε να σηκώσουμε το σταυρό μας και ν’ ακολουθήσουμε το Χριστό αν δεν ατενίζουμε το Σταυρό που Εκείνος σήκωσε για να μας σώσει. Ο δικός Του Σταυρός είναι εκείνος που δίνει νόημα αλλά και δύναμη στους άλλους. Αυτό μας εξηγεί το συναξάρι της Κυριακής:

Στη διάρκεια της νηστείας των σαράντα ημερών, κατά κάποιο τρόπο, και μείς σταυρωνόμαστε, νεκρωνόμαστε από τα πάθη, έχουμε την πίκρα της ακηδίας και της πτώσης, γι’ αυτό υψώνεται ο τίμιος και ζωοποιός Σταυρός, για αναψυχή και υποστήριξή μας.

Μας θυμίζει τα πάθη του Κυρίου και μας παρηγορεί. Είμαστε σαν τους οδοιπόρους σε δύσκολο και μακρινό δρόμο που, κατάκοποι, κάθονται για λίγο να αναπαυθούν. Με το ζωοποιό Σταυρό γλυκαίνει την πίκρα που νοιώθουμε από τη νηστεία, μας ενισχύει στη πορεία μας στην έρημο έως ότου φθάσουμε στην πνευματική Ιερουσαλήμ με την ανάστασή Του. Επειδή ο Σταυρός λέγεται Ξύλο Ζωής και είναι εκείνο το ξύλο που φυτεύτηκε στον Παράδεισο, γι’ αυτό και οι θείοι Πατέρες τοποθέτησαν τούτο στο μέσο της Σαρακοστής, για να μας θυμίζει του Αδάμ την ευδαιμονία και την πτώση του από αυτή, να μας θυμίζει ακόμα ότι με τη συμμετοχή μας στο παρόν Ξύλο δεν πεθαίνουμε πια αλλά ζωογονούμαστε.


πηγή: Ι.Μ. Πετράκη

φωτογραφία: Χρήστος Μπόνης

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ


ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

-ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ

"Χαῖρε Μαρία Κυρία πάντων ἡμῶν".





Ὅ,τι πολυτιμότερο εἶχε νά ἐπιδείξει ἡ ἀνθρωπότητα τόσους αἰῶνες ἐντοπίζεται ἀναμφισβήτητα στό πρόσωπο τῆς πανάμωμης Μητέρας τοῦ Χριστοῦ. Γι'αὐτό καί ἡ πατερική διδασκαλία ἀφιέρωσε μέ περισσή εὐλάβεια μεγάλο μέρος τῆς πνευματοκίνητης συγγραφικῆς προσφορᾶς της σέ μιά θεόπνευστη προσέγγιση τῶν μεγαλείων τῆς Παναγίας καί ἰδιαίτερα στή συμβολή της στό μυστήριο τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως. Μόνο πού καί ἡ Ἁγία Γραφή διεκδικεῖ τό μερίδιό της σ' αὐτή τήν προσφορά, μέ τό θεόκλητο ὄνομα τῆς ἀειπαρθένου Μαρίας, πού συντίθεται ἀπό τά ἀρχικά τῶν ὀνομάτων πέντε γυναικῶν τῆς Π. Διαθήκης· τά χαρίσματά τους στόν ὕψιστο βαθμό συγκέντρωνε ἡ Παναγία τῶν Χαρίτων ὁ στέφανος, κατά τόν ἅγ. Ἀνδρέα Κρήτης.Ἡ Παρθένος καί προφήτιδα Μαριάμ, ἀδελφή τοῦ Μωϋσῆ προεικονίζει τήν ἀειπάρθενο Κόρη, πού προφήτευσε τήν μελλοντική της δόξα στήν Ἐλισάβετ.Ἡ ὡραία Ἀσυνέθ, γυναίκα τοῦ παγκάλου Ἰωσήφ, προτυπώνει τήν Κεχαριτωμένη νύμφη τοῦ Θεοῦ Πατέρα καί τή Μητέρα τήν Ἀνύμφευτη τοῦ ὡραίου κάλλει παρά τούς υἱούς τῶν ἀνθρώπων.



Ἡ σεμνότητα καί ἡ ταπείνωση τῆς Ρεβέκκας, τῆς μητέρας τοῦ Ἰακώβ, ἀπηχεῖ στά βάθη τῶν αἰώνων τήν ταπείνωση τῆς Παναγίας, πού σ' αὐτήν ἐπέβλεψε ὁ Θεός καί τήν ἐξέλεξε ὡς εὐλογημένην ἐν γυναιξί γιά νά γίνη στήν ἄσπορη γαστέρα της ἄνθρωπος.Ἔτσι σάν ἄλλη Ἰουδίθ ἡ Παναγία συνέτριψε τήν κεφαλή τοῦ νοητοῦ Ὁλοφέρνη τοῦ ἀρχέκακου Διαβόλου, καί ἀναδείχθηκε προστασία φοβερά καί ἀκαταίσχυτος τῶν ἀνθρώπων.



Τέλος, ἀντί τῆς Ἄννας πού γέννησε τόν Προφήτη Σαμουήλ, τό στήριγμα τοῦ Ἰσραηλητικοῦ λαοῦ, ἡ Πανάχραντη Θεοτόκος γέννησε τόν Σωτήρα τοῦ νέου Ἰσραήλ τῆς χάριτος.



Ἄννα ἐξ ἄλλου σημαίνειΧάρη. Ἡ στείρωση τῆς προφήτιδος Ἄννας δηλωνειτήν στειρότητα τῶν ἀνθρώπινων



καρδιῶν, πρίν φανερωθεῖ ὁ Θεάνθρωπος. Αὐτή ἡ στειρότητα καταλύθηκε στό πρόσωπο τῆς Παρθένου Μαρίας πού καλλιέργησε σέ ἄφθαστο βαθμό τό θεοπόθητο ἦθος τῶν ἀρετῶν καί σάν Κεχαριτωμένη γέννησε τόν Χριστό, πού ἔλυσε τά δεσμά αὐτῆς τῆς στειρότητος.



Ἔτσι ἔγινε συναίτιος τῆς παγκόσμιας ἀπολύτρωσης καί τοῦ ἁγιασμοῦ, ἔμψυχος παράδεισος, πού γέννησε τόν Χριστό καί τροφοδοτεῖ μέ τή χάρη της ὅλη τήν Ἐκκλησία.



Τροφοδοτεῖ μέ τή Χάρη τήν ὁποία βρῆκε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὅπως τῆς φανέρωσε ὁ Εὐαγγελιστής Ἀρχάγγελος καί ὅπως ἐκστατικά τό ἐξυμνεῖ ὁ ἅγιος Σωφρόνιος Πατριάρχης Ἰεροσολύμων: "Μή φοβᾶσαι Μαριάμ, γιατί βρῆκες ἀπό τόν Θεό τήν ἀθάνατη Χάρη (τήν ὑπέρλαμπρη, τήν περιλάλητη, τήν ὑπέρφωτη, τήν ἀξόδευτη, τήν σωτήρια, τήν αἰώνια). Αὐτήν πού κανείς δέν τήν εἶδε... κανείς δέν μπόρεσε νά τή δεχθῆ.



Βέβαια πρίν ἀπό σένα, ὑπῆρξαν ἄλλοι πολλοί ἅγιοι, ἀλλά κανένας τους ὡσάν ἐσένα, δέν χαριτώθηκε (δέν μακαρίσθηκε, δέν καθαγιάσθηκε, οὔτε δοξάσθηκε, οὔτε ὑπερυψώθηκε, ὅπως ἐσύ)... κανένας δέν πλησίασε τό Θεό οὔτε δέχθηκε τοῦ Θεοῦ τή χάρη σάν ἐσένα. Ξεπερνᾶς ὅλα ὅσα θαυμάζουν οἱ ἄνθρωποι εἶσαι ἀνώτερη ἀπό ὅλα μαζί τά δῶρα πού ἔδωσε ὁ Θεός σέ ὅλους".



Ἡ Παναγία φωταγωγεῖ τά ἀγγελικά τάγματα, νυμφαγωγεῖ τίς ψυχές τῶν ἁγίων, χαριτώνει τά πνεύματα τῶν δικαίων, ἁγιάζει τούς εὐσεβεῖς χριστιανούς, ἐποπτεύει καί προνοεῖ καί προσεύχεται γά τήν ποίμνη τοῦ Υἱοῦ της μέ μητρική παρρησία. Οἱ Χάριτες, οἱ μεσιτεῖες, τά θαύματα, ἡ ἀκαταμάχητη κηδεμονία της ἐκπηγάζοντας ἀπό τήν ἀστείρευτη πηγή τῆς μητρικῆς συμπάθειας διοχετεύουν στό ἄνθρώπινο γένος, πού λιμοκτονεῖ πνευματικά χωρίς τό ἔλεός της, τούς οἰκτιρμούς τῆς θείας εὐσπλαγχνίας.



Καί ἐμεῖς ἐναποθέτοντας τήν ἐλπίδα μας στόν ποταμό τόν γλυκερό τοῦ ἐλέους τῆς Ὑπεραγίας Θεομήτορος, ἄς ἀγωνισθοῦμε νά καρποφορήσουμε καρπούς ἄξιους τῆς σωτηρίας, κάτω ἀπό τή δική της χαριτόβρυτη προστασία.



Εἶναι αὐτό πού κάθε ἀπόβραδο ἐκμυστηρευόμαστε μπροστά στήν εἰκόνα της: "Τήν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς σέ ἀνατίθημι, μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπη σου".